Νύχτα... Γυναικών και ανθρώπων μονάχων συνάντηση...

Τα φώτα ανάβουν… κόκκινα δένουν, με του ήλιου τη μέρα.
Φεγγάρι κι αν βγει… ζωή θα γυρέψει στης νύχτας τα στέκια.

Γυναίκες που μοιάζουν σαν μέρες της άνοιξης…
σ’ ανθρώπων φιλήδονα μάτια.
Όμορφες, πλάνες, στο παζλ της ζωής…
ραγισμένα κομμάτια.

Γέλιο, ντροπή, μαζί συνυπάρχουν… 
βαμμένα τα χείλια βαθιά με κραγιόν…
Ανοίγουν φτερά, μοναξιές αρμενίζουν… 
ηδονή των λεπτών.

Κορμιά μεταξένια, με μόδα των μόδιστρων… 
πανάρχαια ντυμένα.
Γυμνή φαντασία σε στήθη, σε σκέλια μισάνοιχτα…
πελατών ποθημένα.

Τους δίνουν το χάδι, μαζί με του χρήματος μια απαίσια γεύση…
Τοπίο υγρό, κορμί μυρωμένο… φιλήδονη σκέψη.

Οι πρώτες σταγόνες αγάπης και έρωτα… στο χρήμα θυσία…
Αχνίζονται, τρέμουν, μεθούν… ξεδιψούν με τη συνουσία.

Απόσταση έρωτα, ξένου μα κι όμορφου… 
παράλληλος δρόμος…
Το πρώτο το πλάγιασμα, μαζί του το διάβηκες… 
δε σ’ έχασε ο χρόνος.

Νύχτα… Σε σπίτια υπόγεια, φτηνά πανδοχεία θα ζεις μεθυσμένη….
Φώτα ανάβουν, κόκκινα μένουν… ζωή τελειωμένη.

Κοσμάς Λεοντιάδης