Η ξεχωριστή ιστορία του σκύλου "Χάτσικο", ο οποίος έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα... 8 Μάρτη του 1935...

Έξω από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Σιμπούγια, περίχωρο του Τόκιο, υπάρχει ένα μπρούτζινο άγαλμα που απεικονίζει έναν σκύλο καθιστό. Είναι ο Χάτσικο. Ο σκύλος 
σύμβολο, που περίμενε, σχεδόν δέκα χρόνια, έξω από τον σταθμό τον κύριό του να γυ-
ρίσει από την δουλειά.

Το Γενάρη του 1924, ο Χιντεσάμπουρο Ουένο, καθηγητής στο πανεπιστήμιο της πρω-
τεύουσας της Ιαπωνίας, υιοθετεί ένα λευκό κουτάβι Ακίτα, ηλικίας δύο περίπου μηνών -γεννήθηκε στις 10 Νοέμβρη του 1923- το οποίο ονομάζει Χάτσικο και σημαίνει ο όγ-
δοος ευοίωνος πρίγκιπας. Ο καθηγητής, που ζούσε μοναχικά, μεγάλωσε τον Χάτσικο 
σαν πραγματικό φίλο και σύντροφο. Κάθε πρωί, ο σκύλος συνόδευε τον κύριό του στον σταθμό, απ’ όπου ο Ουένο έπαιρνε το τρένο για να πάει στο πανεπιστήμιο και το από-
γευμα ακολουθούσαν αντίστροφη πορεία προς το σπίτι.
Ο Χάτσικο γίνεται σύντομα διάσημος. Γονείς και δάσκαλοι τον χρησιμοποιούν σαν πα-ράδειγμα ύψιστης αφοσίωσης και πίστης στην οικογένεια.
Όμως, ένα απόγευμα του Μάη του 1925, ο καθηγητής δεν ήταν συνεπής στο καθιερω-
μένο ραντεβού τους για την επιστροφή, αφού, κατά την διάρκεια μιας διάλεξης, πέθανε 
από εγκεφαλική αιμορραγία. Ο Χάτσικο, ωστόσο, τον περίμενε στο ίδιο σημείο κάθε 
μέρα, για το υπόλοιπο της ζωής του.
Λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Ουένο, ένας μαθητής του, αναγνώρισε τον μεγαλό-
σωμο σκύλο και, ρωτώντας τους περαστικούς και τους θαμώνες του σταθμού οι οποίοι 
τον τάιζαν, έμαθε τον λόγο της αναμονής του. Η ιστορία του στάθηκε αφορμή για να δημοσιεύσει μια εργασία για τα Ακίτα, την μεγαλύτερη από τις επτά ιαπωνικές φυλές 
τύπου Spitz, η οποία, τότε, αριθμούσε μόνο τριάντα καθαρόαιμα σκυλιά, μεταξύ αυτών 
και ο Χάτσικο.
Παράλληλα, έγραψε πολυάριθμα άρθρα σε τοπικές εφημερίδες, εξυμνώντας την αφο-
σίωση του, ενώ ένα από αυτά δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας. 
Ο Χάτσικο γίνεται σύντομα διάσημος. Γονείς και δάσκαλοι τον χρησιμοποιούν σαν πα-ράδειγμα ύψιστης αφοσίωσης και πίστης στην οικογένεια.

Στις 8 Μάρτη 1935, περαστικοί βρήκαν τον Χάτσικο πεθαμένο σε ένα δρομάκι κοντά 
στον σταθμό της Σιμπούγια. Πλήθος ανθρώπων τον συνόδευσαν στην τελευταία του κα-
τοικία παραδίπλα από τον τάφο του αγαπημένου του καθηγητή.
Από τότε, κάθε χρόνο, στον σταθμό που άφησε την τελευταία του πνοή,  πραγματοποι-
είται μια σεμνή τελετή, παρουσία εκατοντάδων ανθρώπων που έρχονται για να τιμήσουν 
την μνήμη του.

Σήμερα, βρίσκεται βαλσαμωμένος στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και Επιστημών 
στο Τόκιο και, εκτός από το άγαλμα έξω από μία είσοδο του σταθμού Σιμπούγια, που φέ-
ρει την ονομασία «Χάτσικο-γκούτσι» και σημαίνει «Έξοδος του Χάτσικο», υπάρχει ένα 
όμοιο μπρούτζινο άγαλμα στο Οντάτε, γενέτειρα του αξιαγάπητου σκύλου, αλλά και στην είσοδο του μουσείου Ακίτα της περιοχής. Επίσης, στο ακριβές σημείο, όπου ο Χάτσικο περίμενε τον κύριό του, έχουν τοποθετηθεί τέσσερις μπρούτζινες πατούσες σκύλου και 
ένα κείμενο στα Ιαπωνικά που αναφέρεται στην αφοσίωσή του.

*Η αμερικανική ταινία «Hachiko: A Dog’s Story», που κυκλοφόρησε το 2009 με πρω-ταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Γκιρ, είναι η κινηματογραφική μεταφορά της ιστορία του.

Πηγή πληροφοριών : menshouse.gr

Τα απολιθώματα ενός τεράστιου Σπινόσαυρου (δίποδος αρπακτικός δεινόσαυρος) με πρόσωπο που έμοιαζε με κροκόδειλο, ανακαλύφθηκαν στη Νήσο του Γουάιτ (νότια ακτή της Αγγλίας)... Το αρπακτικό έζησε πριν από περίπου 125 εκατ. χρόνια, είχε μήκος από 10 έως 16 μέτρα και ζύγιζε αρκετούς τόνους...

Η ξεχωριστή ιστορία του σκύλου "Χάτσικο", ο οποίος έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα... 8 Μάρτη του 1935...

Έξω από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Σιμπούγια, περίχωρο του Τόκιο, υπάρχει ένα μπρούτζινο άγαλμα που απεικονίζει έναν σκύλο καθιστό. Είναι ο Χάτσικο. Ο σκύλος 
σύμβολο, που περίμενε, σχεδόν δέκα χρόνια, έξω από τον σταθμό τον κύριό του να γυ-
ρίσει από την δουλειά.

Το Γενάρη του 1924, ο Χιντεσάμπουρο Ουένο, καθηγητής στο πανεπιστήμιο της πρω-
τεύουσας της Ιαπωνίας, υιοθετεί ένα λευκό κουτάβι Ακίτα, ηλικίας δύο περίπου μηνών -γεννήθηκε στις 10 Νοέμβρη του 1923- το οποίο ονομάζει Χάτσικο και σημαίνει ο όγ-
δοος ευοίωνος πρίγκιπας. Ο καθηγητής, που ζούσε μοναχικά, μεγάλωσε τον Χάτσικο 
σαν πραγματικό φίλο και σύντροφο. Κάθε πρωί, ο σκύλος συνόδευε τον κύριό του στον σταθμό, απ’ όπου ο Ουένο έπαιρνε το τρένο για να πάει στο πανεπιστήμιο και το από-
γευμα ακολουθούσαν αντίστροφη πορεία προς το σπίτι.
Ο Χάτσικο γίνεται σύντομα διάσημος. Γονείς και δάσκαλοι τον χρησιμοποιούν σαν πα-ράδειγμα ύψιστης αφοσίωσης και πίστης στην οικογένεια
Όμως, ένα απόγευμα του Μαΐου του 1925, ο καθηγητής δεν ήταν συνεπής στο καθιερω-
μένο ραντεβού τους για την επιστροφή, αφού, κατά την διάρκεια μιας διάλεξης, πέθανε 
από εγκεφαλική αιμορραγία. Ο Χάτσικο, ωστόσο, τον περίμενε στο ίδιο σημείο κάθε 
μέρα, για το υπόλοιπο της ζωής του.

Λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Ουένο, ένας μαθητής του, αναγνώρισε τον μεγαλό-
σωμο σκύλο και, ρωτώντας τους περαστικούς και τους θαμώνες του σταθμού οι οποίοι 
τον τάιζαν, έμαθε τον λόγο της αναμονής του. Η ιστορία του στάθηκε αφορμή για να δημοσιεύσει μια εργασία για τα Ακίτα, την μεγαλύτερη από τις επτά ιαπωνικές φυλές 
τύπου Spitz, η οποία, τότε, αριθμούσε μόνο τριάντα καθαρόαιμα σκυλιά, μεταξύ αυτών 
και ο Χάτσικο.
Παράλληλα, έγραψε πολυάριθμα άρθρα σε τοπικές εφημερίδες, εξυμνώντας την αφο-
σίωση του, ενώ ένα από αυτά δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας. 
Ο Χάτσικο γίνεται σύντομα διάσημος. Γονείς και δάσκαλοι τον χρησιμοποιούν σαν πα-ράδειγμα ύψιστης αφοσίωσης και πίστης στην οικογένεια.

Στις 8 Μάρτη 1935, περαστικοί βρήκαν τον Χάτσικο πεθαμένο σε ένα δρομάκι κοντά 
στον σταθμό της Σιμπούγια. Πλήθος ανθρώπων τον συνόδευσαν στην τελευταία του κα-
τοικία παραδίπλα από τον τάφο του αγαπημένου του καθηγητή.

Από τότε, κάθε χρόνο, στον σταθμό που άφησε την τελευταία του πνοή,  πραγματοποι-
είται μια σεμνή τελετή, παρουσία εκατοντάδων ανθρώπων που έρχονται για να τιμήσουν 
την μνήμη του.
Σήμερα, βρίσκεται βαλσαμωμένος στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και Επιστημών 
στο Τόκιο και, εκτός από το άγαλμα έξω από μία είσοδο του σταθμού Σιμπούγια, που φέ-
ρει την ονομασία «Χάτσικο-γκούτσι» και σημαίνει «Έξοδος του Χάτσικο», υπάρχει ένα 
όμοιο μπρούτζινο άγαλμα στο Οντάτε, γενέτειρα του αξιαγάπητου σκύλου, αλλά και στην είσοδο του μουσείου Ακίτα της περιοχής. Επίσης, στο ακριβές σημείο, όπου ο Χάτσικο περίμενε τον κύριό του, έχουν τοποθετηθεί τέσσερις μπρούτζινες πατούσες σκύλου και 
ένα κείμενο στα Ιαπωνικά που αναφέρεται στην αφοσίωσή του.

*Η αμερικανική ταινία «Hachiko: A Dog’s Story», που κυκλοφόρησε το 2009 με πρω-ταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Γκιρ, είναι η κινηματογραφική μεταφορά της ιστορία του.

Πηγή πληροφοριών : menshouse.gr

Πόσα μυρμήγκια υπάρχουν στον πλανήτη; - Επιστήμονες τα μέτρησαν και έδωσαν τον αριθμό...

Το μέτρημα των μυρμηγκιών στον πλανήτη μας μοιάζει με το μέτρημα των κόκκων 

της άμμου στις παραλίες. Παρ' όλα αυτά έξι επιστήμονες «τόλμησαν» να το επιχει-

ρήσουν και κατέληξαν στην πιο ολοκληρωμένη μέχρι σήμερα εκτίμηση :

Στη Γη υπάρχουν περίπου 20 τετράκις εκατομμύρια μυρμήγκια ή ο αριθ-

μός 20 ακολουθούμενος από 15 μηδενικά... 20.000.000.000.000.000 !!!

Αυτός ο αστρονομικός αριθμός -μεγαλύτερος από δύο έως 20 φορές σε σχέση με προη-γούμενες εκτιμήσεις- αντιστοιχεί σε μία συνολική βιομάζα 12 μεγατόνων ή εκατομμυ-

ρίων τόνων (βάρος άνθρακα). Η βιομάζα των μυρμηγκιών είναι μεγαλύτερη από όλα 

μαζί τα πουλιά και τα θηλαστικά ζώα του πλανήτη μας, τα οποία εκτιμάται ότι έχουν 

βιομάζα 2 και 7 μεγατόνων, αντίστοιχα, ενώ είναι περίπου το 20% της βιομάζας της ανθρωπότητας.
Μάλιστα, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι πιθανότατα τα μυρμήγκια είναι αρκετά περισ-σότερα, καθώς οι επιστήμονες βάσισαν την εκτίμηση τους κατ' ανάγκη στα μυρμήγκια 

που φαίνονται στο έδαφος και όχι σε αυτά που ζουν κυρίως στα δέντρα ή στο υπέδαφος. Επίσης, τα στατιστικά στοιχεία για την Αφρική και τη Βόρεια Ασία είναι σχετικά περιορισμένα.

Οι ερευνητές από τη Γερμανία και το Χονγκ Κονγκ, με επικεφαλής τους βιολόγους Σαμ-

πίνε Νούτεν και Πάτρικ Σουλτχάις του γερμανικού Πανεπιστημίου Γιούλιους Μαξιμίλιαν 

του Βίρστμπουργκ,  ανέλυσαν δεδομένα από 489 έρευνες που είχαν μετρήσει την πυκ-

νότητα των μυρμηγκιών σε διάφορα μέρη του κόσμου. Στη συνέχεια, έκαναν υπολογισ-

μούς σε παγκόσμιο επίπεδο με βάση τα κατά τόπους δεδομένα.
«Οποιοσδήποτε έχει δει τα μυρμήγκια και έχει συνειδητοποιήσει πόσα πολλά υπάρχουν, πιθανότατα έχει αναρωτηθεί τελικά πόσα υπάρχουν συνολικά, είναι ένα ερώτημα στο 

μυαλό των ανθρώπων», δήλωσε ο Σουλτχάις.
Υπάρχουν 15.700 γνωστά είδη και υποείδη μυρμηγκιών, τα οποία συχνά παίζουν ζωτικό 

ρόλο στα οικοσυστήματα, π.χ. για τη διασπορά των σπόρων, την ανακύκλωση και αυξη-

μένη διαθεσιμότητα των θρεπτικών συστατικών μέσω ανακατέματος και μετακίνησης 

του εδάφους (μετακινούν ετησίως έως 13 τόνους εδάφους ανά εκτάριο, δηλαδή ανά δέ-

κα στρέμματα), την τροφή που αποτελούν για διάφορα ζώα κ.ά. Από την άλλη πλευρά, 

έχουν και αρνητικές επιπτώσεις, καθώς ορισμένα επεμβατικά είδη μπορεί να διαταρά-

ξουν την τοπική βιοποικιλότητα και να προξενήσουν σημαντική ζημιά.

Μυρμήγκια ζουν σχεδόν παντού στον κόσμο, με εξαίρεση τις πολικές περιοχές. Η μεγα-

λύτερη πυκνότητά τους ανά τετραγωνικό μέτρο εδάφους είναι στις τροπικές και υποτ-

ροπικές περιοχές. Τα δάση και οι άνυδρες περιοχές φιλοξενούν τα περισσότερα είδη, 

ενώ τα μυρμήγκια είναι πολύ σπανιότερα σε περιοχές με έντονη ανθρώπινη παρουσία.

*Πηγή πληροφοριών : ΑΠΕ

Πορτογαλία... Βρέθηκαν απολιθώματα του μεγαλύτερου δεινόσαυρου στην Ευρώπη...

Παλαιοντολόγοι εργάζονται εντατικά στην πίσω αυλή ενός σπιτιού στην Πορτογαλία 

για να φέρουν στο φως τα λείψανα του μεγαλύτερου δεινόσαυρου που έχει βρεθεί πο-

τέ στην Ευρώπη, ανακοίνωσε σήμερα το Πανεπιστήμιο της Λισαβόνας.

Απολιθωμένα οστά του δεινοσαύρου βρέθηκαν το 2017 από τον ιδιοκτήτη ενός οικοπέ-

δου στην πόλη Πομπάλ, στην κεντρική Πορτογαλία, κατά τη διάρκεια εργασιών ανοικο-

δόμησης.
Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, Ισπανοί και Πορτογάλοι παλαιοντολόγοι έκαναν ανασκαφή 

στον χώρο για να αποκαλύψουν τον μεγαλύτερο, όπως πιστεύουν, δεινόσαυρο της Ευ-

ρώπης: υπολογίζουν ότι είχε μήκος περίπου 25 μέτρα και έζησε πριν από 145 εκατομ-

μύρια χρόνια, σύμφωνα με το τμήμα Επιστημών του Πανεπιστημίου.

Ο σκελετός ανήκει σε ένα σαυρόποδο, ένα είδος φυτοφάγου, τετράποδου δεινόσαυρου 

με πολύ μακρύ λαιμό και ουρά.

Πηγές πληροφοριών : ΑΠΕ-ΜΠΕ, Reuters

Ανακαλύφθηκαν τα απολιθώματα ενός τεράστιου σπινόσαυρου...

Τα απολιθώματα ενός τεράστιου σπινόσαυρου (δίποδος αρπακτικός δεινόσαυρος) με 

πρόσωπο που έμοιαζε με κροκόδειλο, ανακαλύφθηκαν στη Νήσο του Γουάιτ, στη νότια 

ακτή της Αγγλίας. 

Το φοβερό αρπακτικό έζησε πριν από περίπου 125 εκατ. χρόνια, είχε μήκος πάνω από 

10 μέτρα (ίσως και 16) και ζύγιζε αρκετούς τόνους.

Συνολικά 2,5 δισεκατομμύρια Τυραννόσαυροι (T.rex) εκτιμάται ότι περπάτησαν στη Γη κατά τη διάρκεια της εποχής των δεινοσαύρων, σύμφωνα με τους πρώτους σχετικούς υπολογισμούς επιστημόνων...

Η εκτίμηση για τον πληθυσμό έγινε με βάση το μέγεθος του σώματος, τη σεξουαλική ωριμότητα και τις ενεργειακές ανάγκες των φοβισμένων πλασμάτων, από μια ομάδα 
στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Μπέρκλεϋ, που διαπίστωσε ότι έζησαν πάνω 
από 127.000 γενιές.

Έζησαν επί σχεδόν τρία εκατομμύρια χρόνια, λίγο πριν την εξαφάνιση σχεδόν όλων των δεινοσαύρων από πτώση μεγάλου αστεροειδούς στο σημερινό Μεξικό). Εκτιμάται ότι, 
όσο ζούσαν, υπήρχε ένας Τυραννόσαυρος ανά 100 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ότι ανά 
πάσα στιγμή στον πλανήτη υπήρχαν περίπου 20.000 ενήλικες Τυραννόσαυροι.

Το μέσο βάρος ενός ενήλικα Τυραννόσαυρου, ο οποίος είχε μέγεθος σχολικού λεωφο-
ρείου, ήταν γύρω στους 5,2 τόνους, με το κρανίο του να έχει μήκος ενάμισι μέτρο. Υπολογίζεται ότι μόνο ο ένας στα 80 εκατομμύρια απολιθώθηκε, γι’ αυτό είναι τόσο 
σπάνια η εύρεση απολιθωμάτων σήμερα. Από το 1905 που βρέθηκε το πρώτο απολίθωμα, έχουν βρεθεί περίπου άλλα 40 σε ΗΠΑ και Καναδά. Ο μεγαλύτερος που έχει βρεθεί υπο-λογίζεται ότι είχε μήκος 12,3 μέτρα και βάρος εννέα τόνους.

Από την άλλη πλευρά, οι ερευνητές παραδέχτηκαν ότι οι υπολογισμοί τους -που έγιναν 
για πρώτη φορά- μπορεί να έχουν μεγάλο περιθώριο σφάλματος και πως στην εποχή 
των δεινοσαύρων μπορεί να έζησαν από 140 εκατομμύρια έως 42 δισεκατομμύρια Τυραννόσαυροι, συνολικά.

Ο φοβερός και τρομερός Τυραννόσαυρος, ο οποίος ζούσε γύρω στα 30 χρόνια, υπήρξε 
ένας από τους μεγαλύτερους σαρκοβόρους δεινόσαυρους.

*Πηγή πληροφοριών : physics4u.gr

Ανακαλύφθηκε διατηρημένο έμβρυο μέσα σε απολιθωμένο αυγό δεινοσαύρου 66 εκατ. ετών...

Βρετανοί και Κινέζοι παλαιοντολόγοι ανακάλυψαν στη νότια Κίνα ένα άψογα διατηρημένο έμβρυο δεινοσαύρου μέσα σε ένα απολιθωμένο αυγό. 

Το έμβρυο, που ήταν έτοιμο να βγει από το αυγό του και έχει ηλικία περίπου 66 εκατομμυ-

ρίων ετών, βαφτίστηκε «Μωρό Γινγκλιάνγκ» και ανήκει σε ένα είδος φτερωτού θηρόποδου δεινόσαυρου χωρίς δόντια, του οβιραπτορόσαυρου.

Τα έμβρυα των δεινοσαύρων αποτελούν σπανιότατα απολιθώματα και συνήθως βρίσκονται 

σε ατελή μορφή. Το συγκεκριμένο είναι το πιο πλήρες έμβρυο δεινοσαύρου που έχει ποτέ 

βρεθεί στη Γη και αποδεικνύει ότι οι εν λόγω δεινόσαυροι έπαιρναν στάση πουλιού κατά 

την επώαση τους, παρόμοια με αυτή που παίρνουν τα έμβρυα των σύγχρονων πουλιών.
Οι ερευνητές υπολόγισαν ότι το μήκους 27 εκατοστών έμβρυο είναι κουλουριασμένο μέσα 

σε ένα αυγό μήκους 17 εκατοστών, ενώ ένα ενήλικο άτομο του είδους του πιθανώς έφθανε 

τα δύο μέτρα.
Οι δίποδοι οβιραπτορόσαυροι ζούσαν στην Ασία και στη Βόρεια Αμερική κατά την Ύστερη Κρητιδική περίοδο, πριν 100 έως 66 εκατομμύρια χρόνια και ήταν τόσο φυτοφάγοι όσο και σαρκοφάγοι.
Είναι αξιοσημείωτο ότι το σπάνιο απολίθωμα είχε ανακαλυφθεί το 2000, αλλά είχε αποθη-κευθεί επί χρόνια σε ένα μουσείο και έως πρόσφατα δεν είχε γίνει αντιληπτή η σημασία του.

Εντυπωσιακό!!!

Δύο φορές το χρόνο, ο Ήλιος γίνεται "μαύρος" στη Δανία...
Το Μάρτη και τον Απρίλη, εκατομμύρια πουλιά (ψαρόνια) αρχίζουν το ετήσιο 

ταξίδι τους προς τη Σκανδιναβία, επιστρέφοντας τον Οκτώβρη και το Νοέμβρη, δημιουργώντας έτσι, ένα κάλυμμα που μπλοκάρει τον Ήλιο.

Συνολικά 2,5 δισεκατομμύρια Τυραννόσαυροι (T.rex) εκτιμάται ότι περπάτησαν στη Γη κατά τη διάρκεια της εποχής των δεινοσαύρων, σύμφωνα με τους πρώτους σχετικούς υπολογισμούς επιστημόνων...

Η εκτίμηση για τον πληθυσμό έγινε με βάση το μέγεθος του σώματος, τη σεξουαλική ωριμότητα και τις ενεργειακές ανάγκες των φοβισμένων πλασμάτων, από μια ομάδα 

στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Μπέρκλεϋ, που διαπίστωσε ότι έζησαν πάνω 

από 127.000 γενιές.

Έζησαν επί σχεδόν τρία εκατομμύρια χρόνια, λίγο πριν την εξαφάνιση σχεδόν όλων των δεινοσαύρων από πτώση μεγάλου αστεροειδούς στο σημερινό Μεξικό). Εκτιμάται ότι, 

όσο ζούσαν, υπήρχε ένας Τυραννόσαυρος ανά 100 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ότι ανά 

πάσα στιγμή στον πλανήτη υπήρχαν περίπου 20.000 ενήλικες Τυραννόσαυροι.

Το μέσο βάρος ενός ενήλικα Τυραννόσαυρου -ο οποίος είχε μέγεθος σχολικού λεωφο-

ρείου- ήταν γύρω στους 5,2 τόνους, με το κρανίο του να έχει μήκος ενάμισι μέτρο. Υπολογίζεται ότι μόνο ο ένας στα 80 εκατομμύρια απολιθώθηκε, γι’ αυτό είναι τόσο 

σπάνια η εύρεση απολιθωμάτων σήμερα. Από το 1905 που βρέθηκε το πρώτο απολίθωμα, έχουν βρεθεί περίπου άλλα 40 σε ΗΠΑ και Καναδά. Ο μεγαλύτερος που έχει βρεθεί υπο-λογίζεται ότι είχε μήκος 12,3 μέτρα και βάρος εννέα τόνους.

Από την άλλη πλευρά, οι ερευνητές παραδέχτηκαν ότι οι υπολογισμοί τους -που έγιναν 

για πρώτη φορά- μπορεί να έχουν μεγάλο περιθώριο σφάλματος και πως στην εποχή 

των δεινοσαύρων μπορεί να έζησαν από 140 εκατομμύρια έως 42 δισεκατομμύρια Τυραννόσαυροι, συνολικά.

Ο φοβερός και τρομερός Τυραννόσαυρος, ο οποίος ζούσε γύρω στα 30 χρόνια, υπήρξε 

ένας από τους μεγαλύτερους σαρκοβόρους δεινόσαυρους.

*Πηγή πληροφοριών : physics4u.gr

Μια εντυπωσιακή ανακάλυψη... Βρέθηκαν σαλιγκάρια που όταν το σώμα τους γεμίζει παράσιτα αυτο-αποκεφαλίζονται και στη συνέχεια το κεφάλι ξεκινάει να αναπτύσσει εκ νέου καρδιά και σώμα...

Τα εν λόγω σαλιγκάρια (Elysia marginata και E.atroviridis) αποκόπτουν μόνα τους το 

κεφάλι από το σώμα τους που έχει γεμίσει παράσιτα (μία διαδικασία που κρατάει μερι-

κές ώρες). Το ασώματο κεφάλι ξεκινά αμέσως να τρέφεται με μικροοργανισμούς και σε 

μία εβδομάδα έχει αρχίσει να αναπτύσσει μία νέα καρδιά, ενώ σε σχεδόν τρεις εβδομά-

δες έχει αναγεννήσει ένα ολόκληρο νέο σώμα, που κολλά στο κεφάλι. Τα αποκομμένα σώματα, τα οποία περιέργως μπορούν να εμφανίζουν σημάδια ζωής ακόμη και μετά 

από μήνες, με την καρδιά να συνεχίσει να χτυπάει, ποτέ δεν βγάζουν νέα κεφάλια.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη Σαγιάκα Μίτοχ του ιαπωνικού Πανεπιστημίου Γυναικών Νάρα, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό Βιολογίας «Current Biology», σύμ-

φωνα με το «Science», το «New Scientist» και τη βρετανική «Independent». «Εκπλαγή-

καμε που είδαμε το κεφάλι να κινείται αυτόνομα. Νομίζαμε ότι θα πέθαινε σύντομα χω-

ρίς την καρδιά και τα άλλα σημαντικά όργανα, αλλά εκπλαγήκαμε ξανά όταν είδαμε ότι αναγέννησε όλο το σώμα του. Ήταν σαν ταινία τρόμου. Πιστεύουμε ότι πρόκειται για 

την πιο ακραία μορφή αυτονόμησης και αναγέννησης στη φύση», δήλωσε η Μίτοχ.

Οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν ακόμη την αιτία ούτε τον βιολογικό μηχανισμό της εντυ-πωσιακής αναγέννησης, αλλά υποπτεύονται ότι τα κεφάλια των σαλιγκαριών «κλέβουν» 

από τους μικροοργανισμούς, με τους οποίους τρέφονται, φωτοσυνθετικούς χλωροπλάσ-

τες, που ενσωματώνουν στο σώμα τους και με τη βοήθεια των οποίων το κομμένο κεφάλι 

-με τη συνέργεια ειδικών βλαστικών κυττάρων στην άκρη του λαιμού- μετατρέπει τις 

ηλιακές ακτίνες σε ενέργεια για να αναγεννήσει ένα νέο σώμα.
Για άγνωστο λόγο το «κόλπο» του αυτο-αποκεφαλισμού, της αυτονόμησης του κεφαλιού 

και της δημιουργίας νέου σώματος γίνεται μόνο από νεαρά σαλιγκάρια και όχι από ηλι-κιωμένα, τα οποία πεθαίνουν περίπου δέκα ημέρες μετά την αυτονόμηση του κεφαλιού 

τους.
Η διαδικασία της αποκοπής ενός μέρους του σώματος είναι γνωστή στο ζωικό βασίλειο, 

π.χ. σε σαύρες που μόνες τους κόβουν την ουρά τους για να ξεφύγουν από διώκτες τους 

και μετά την αναγεννούν, σε σκουλήκια, ύδρες κ.ά. Όμως, μία τέτοια ακραία μορφή 

αποκοπής του κεφαλιού και αναγέννησης όλου του σώματος με τα όργανά του ποτέ 

δεν είχε παρατηρηθεί έως τώρα.
«Αν και βρισκόμαστε στον 21ό αιώνα, δεν ξέρουμε ακόμη τι πραγματικά είναι δυνατό 

στη βιολογία», σχολίασε ο μοριακός βιολόγος Αλεχάντρο Σάντσεθ Αλβαράδο του Ινσ-

τιτούτου Ιατρικής Έρευνας Stowers.

Πηγή πληροφοριών : ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η ξεχωριστή ιστορία του σκύλου "Χάτσικο", ο οποίος έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα... 8 Μάρτη του 1935...

Έξω από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Σιμπούγια, περίχωρο του Τόκιο, υπάρχει ένα μπρούτζινο άγαλμα που απεικονίζει έναν σκύλο καθιστό. Είναι ο Χάτσικο. Ο σκύλος 

σύμβολο, που περίμενε, σχεδόν δέκα χρόνια, έξω από τον σταθμό τον κύριό του να γυ-

ρίσει από την δουλειά.

Το Γενάρη του 1924, ο Χιντεσάμπουρο Ουένο, καθηγητής στο πανεπιστήμιο της πρω-

τεύουσας της Ιαπωνίας, υιοθετεί ένα λευκό κουτάβι Ακίτα, ηλικίας δύο περίπου μηνών -γεννήθηκε στις 10 Νοέμβρη του 1923- το οποίο ονομάζει Χάτσικο και σημαίνει ο όγ-

δοος ευοίωνος πρίγκιπας. Ο καθηγητής, που ζούσε μοναχικά, μεγάλωσε τον Χάτσικο 

σαν πραγματικό φίλο και σύντροφο. Κάθε πρωί, ο σκύλος συνόδευε τον κύριό του στον σταθμό, απ’ όπου ο Ουένο έπαιρνε το τρένο για να πάει στο πανεπιστήμιο και το από-

γευμα ακολουθούσαν αντίστροφη πορεία προς το σπίτι.
Ο Χάτσικο γίνεται σύντομα διάσημος. Γονείς και δάσκαλοι τον χρησιμοποιούν σαν πα-ράδειγμα ύψιστης αφοσίωσης και πίστης στην οικογένεια
Όμως, ένα απόγευμα του Μαΐου του 1925, ο καθηγητής δεν ήταν συνεπής στο καθιερω-

μένο ραντεβού τους για την επιστροφή, αφού, κατά την διάρκεια μιας διάλεξης, πέθανε 

από εγκεφαλική αιμορραγία. Ο Χάτσικο, ωστόσο, τον περίμενε στο ίδιο σημείο κάθε 

μέρα, για το υπόλοιπο της ζωής του.

Λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Ουένο, ένας μαθητής του, αναγνώρισε τον μεγαλό-

σωμο σκύλο και, ρωτώντας τους περαστικούς και τους θαμώνες του σταθμού οι οποίοι 

τον τάιζαν, έμαθε τον λόγο της αναμονής του. Η ιστορία του στάθηκε αφορμή για να δημοσιεύσει μια εργασία για τα Ακίτα, την μεγαλύτερη από τις επτά ιαπωνικές φυλές 

τύπου Spitz, η οποία, τότε, αριθμούσε μόνο τριάντα καθαρόαιμα σκυλιά, μεταξύ αυτών 

και ο Χάτσικο.

Παράλληλα, έγραψε πολυάριθμα άρθρα σε τοπικές εφημερίδες, εξυμνώντας την αφο-

σίωση του, ενώ ένα από αυτά δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας. 

Ο Χάτσικο γίνεται σύντομα διάσημος. Γονείς και δάσκαλοι τον χρησιμοποιούν σαν πα-ράδειγμα ύψιστης αφοσίωσης και πίστης στην οικογένεια.

Στις 8 Μάρτη 1935, περαστικοί βρήκαν τον Χάτσικο πεθαμένο σε ένα δρομάκι κοντά 

στον σταθμό της Σιμπούγια. Πλήθος ανθρώπων τον συνόδευσαν στην τελευταία του κα-

τοικία παραδίπλα από τον τάφο του αγαπημένου του καθηγητή.

Από τότε, κάθε χρόνο, στον σταθμό που άφησε την τελευταία του πνοή,  πραγματοποι-

είται μια σεμνή τελετή, παρουσία εκατοντάδων ανθρώπων που έρχονται για να τιμήσουν 

την μνήμη του.
Σήμερα, βρίσκεται βαλσαμωμένος στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και Επιστημών 

στο Τόκιο και, εκτός από το άγαλμα έξω από μία είσοδο του σταθμού Σιμπούγια, που φέ-

ρει την ονομασία «Χάτσικο-γκούτσι» και σημαίνει «Έξοδος του Χάτσικο», υπάρχει ένα 

όμοιο μπρούτζινο άγαλμα στο Οντάτε, γενέτειρα του αξιαγάπητου σκύλου, αλλά και στην είσοδο του μουσείου Ακίτα της περιοχής. Επίσης, στο ακριβές σημείο, όπου ο Χάτσικο περίμενε τον κύριό του, έχουν τοποθετηθεί τέσσερις μπρούτζινες πατούσες σκύλου και 

ένα κείμενο στα Ιαπωνικά που αναφέρεται στην αφοσίωσή του.

*Η αμερικανική ταινία «Hachiko: A Dog’s Story», που κυκλοφόρησε το 2009 με πρω-ταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Γκιρ, είναι η κινηματογραφική μεταφορά της ιστορία του.

Πηγή πληροφοριών : menshouse.gr

Οι αράχνες καταναλώνουν περισσότερη ζωική τροφή απ’ ότι ολόκληρη η ανθρωπότητα...

Μια νέα μελέτη υποστηρίζει πως οι αράχνες τρώνε μέχρι 800 εκατομμύρια τόνους 

θηραμάτων ετησίως (κυρίως άλλα έντομα), παρέχοντας μια σημαντική «υπηρεσία» 
στα πλαίσια της διατήρησης της περιβαλλοντικής ισορροπίας.
Το 90% της δίαιτας των αραχνών αποτελείται από έντομα και με την «εκκαθάριση» εκατοντάδων εκατομμυρίων τόνων επιβλαβών εντόμων, συνδράμουν σημαντικά στη 

διατήρηση της ισορροπίας του οικοσυστήματος. 
Η ομάδα των ερευνητών υπολόγισε πως το συνολικό βάρος της βιομάζας των αραχνών 
στη Γη, ανέρχεται στο εντυπωσιακό νούμερο των 25 εκατομμυρίων τόνων. 
Λαμβάνοντας υπόψιν τη πληθυσμιακή τους πυκνότητα σε διάφορα περιβάλλοντα, τις διατροφικές τους συνήθειες ανά μονάδα σωματικού βάρους, συμπέραναν πως οι αράχ-
νες καταναλώνουν συνολικά 600 έως 800 εκατομμύρια τόνους θηραμάτων κάθε χρόνο.
Την ίδια στιγμή, η ανθρωπότητα καταναλώνει περίπου 400 εκατομμύρια τόνους κρέα-
τος και ψαριών ετησίως. Οι φάλαινες μεταξύ 280 και 500 εκατομμύρια τόνους.
Αν και μπορεί να κάνει κάποιους να νιώθουν «άβολα» οι αράχνες να τρώνε τέτοιες 

τεράστιες ποσότητες θηραμάτων κάθε χρόνο, δε πρέπει να ξεχνάμε πως και οι ίδιες 

αποτελούν θηράματα για πάρα πολλά άλλα ζώα, ενώ η παρουσία τους είναι ουσιασ-
τική στη διατήρηση της ισορροπίας του οικοσυστήματος.

 Πηγές πληροφοριών : The Science of Nature - ΑΠΕ

Περίπου το 60% των διαφόρων πρωτευόντων (πιθήκων, μαϊμούδων, λεμούριων κ.α.), που είναι συνολικά πάνω από 500 είδη, απειλούνται σήμερα με εξαφάνιση, ενώ το 75% έχουν πληθυσμούς που σταδιακά μειώνονται...

 Αυτές είναι οι εκτιμήσεις μιας νέας διεθνούς επιστημονικής έρευνας, της πιο ολοκληρω-μένης έως σήμερα, η οποία τονίζει ότι δημιουργούνται πλέον αμφιβολίες για την επιβίω-
ση αρκετών πρωτευόντων, που κυρίως κατοικούν στα ολοένα συρρικνούμενα δάση του πλανήτη μας.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Πολ Γκάρμπερ του Πανεπιστημίου του Ιλι-
νόις, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση (πριν από ένα χρόνο) στο περιοδικό «Science Advances», δήλωσαν ότι «βρισκόμαστε πραγματικά στην ενδέκατη ώρα για πολ-
λά από αυτά τα πλάσματα».
Σε μερικά είδη, όπως ο πληθυσμός του κινεζικού γίββωνα, έχουν απομείνει λιγότερα
από 30 ζώα.
Οι κυριότερες απειλές για τα πρωτεύοντα προέρχονται από την απώλεια των ενδιαιτη-
μάτων τους, το κυνήγι, το παράνομο εμπόριο και τις διάφορες οικονομικές δραστηριό-
τητες, όπως η κατασκευή οδών και μεταλλείων, η γεωργία, η κτηνοτροφία και η υλοτό-
μηση. Η ρύπανση και η κλιματική αλλαγή σταδιακά επιδεινώνουν την κατάσταση.
«Δυστυχώς σε 25 χρόνια πολλά είδη πρωτευόντων θα έχουν εξαφανισθεί, εκ-
τός και αν η προστασία τους καταστεί παγκόσμια προτεραιότητα», δήλωσε ο Γκάρμπερ.
Τέσσερις μόνο χώρες (Βραζιλία, Ινδονησία, Μαδαγασκάρη, Δημοκρατία του Κονγκό) φιλοξενούν τα δύο τρίτα όλων των ειδών πρωτευόντων.

Πηγή πληροφοριών : ΑΠΕ - ΜΠΕ

Περίπου το 60% των διαφόρων πρωτευόντων (πιθήκων, μαϊμούδων, λεμούριων κ.α.), που είναι συνολικά πάνω από 500 είδη, απειλούνται σήμερα με εξαφάνιση, ενώ το 75% έχουν πληθυσμούς που σταδιακά μειώνονται...

Αυτές είναι οι εκτιμήσεις μιας νέας διεθνούς επιστημονικής έρευνας, της πιο ολοκληρω-μένης έως σήμερα, η οποία τονίζει ότι δημιουργούνται πλέον αμφιβολίες για την επιβίω-
ση αρκετών πρωτευόντων, που κυρίως κατοικούν στα ολοένα συρρικνούμενα δάση του πλανήτη μας.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Πολ Γκάρμπερ του Πανεπιστημίου του Ιλι-
νόις, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση (πριν από ένα χρόνο) στο περιοδικό «Science Advances», δήλωσαν ότι «βρισκόμαστε πραγματικά στην ενδέκατη ώρα για πολ-
λά από αυτά τα πλάσματα».

Σε μερικά είδη, όπως ο πληθυσμός του κινεζικού γίββωνα, έχουν απομείνει λιγότερα
από 30 ζώα.
Οι κυριότερες απειλές για τα πρωτεύοντα προέρχονται από την απώλεια των ενδιαιτη-
μάτων τους, το κυνήγι, το παράνομο εμπόριο και τις διάφορες οικονομικές δραστηριό-
τητες, όπως η κατασκευή οδών και μεταλλείων, η γεωργία, η κτηνοτροφία και η υλοτό-
μηση. Η ρύπανση και η κλιματική αλλαγή σταδιακά επιδεινώνουν την κατάσταση.
«Δυστυχώς σε 25 χρόνια πολλά είδη πρωτευόντων θα έχουν εξαφανισθεί, εκ-
τός και αν η προστασία τους καταστεί παγκόσμια προτεραιότητα», δήλωσε ο Γκάρμπερ.
Τέσσερις μόνο χώρες (Βραζιλία, Ινδονησία, Μαδαγασκάρη, Δημοκρατία του Κονγκό) φιλοξενούν τα δύο τρίτα όλων των ειδών πρωτευόντων.

Πηγή πληροφοριών : ΑΠΕ - ΜΠΕ

Επιστήμονες ανακάλυψαν στα ανοιχτά της ακτής της δυτικής Αυστραλίας το μακρύτερο ζώο στον πλανήτη μας, ένα διαφανές ασπόνδυλο πλάσμα που έχει μήκος μεγαλύτερο από 120 μέτρα...

Συγκεκριμένα στο υποθαλάσσιο φαράγγι Νινγκαλού, στα ανοιχτά της ακτής της δυτικής
Αυστραλίας, ανακάλυψαν ένα διαφανές ασπόνδυλο πλάσμα σαν σκοινί, ένα σιφωνοφόρο,
το οποίο εκτιμάται ότι έχει μήκος άνω των 120 μέτρων (δεν ήταν δυνατό να μετρηθεί
ακριβώς) και μπορεί να θεωρηθεί ως το μακρύτερο ζώο που έχει ποτέ ανακαλυφθεί στον
πλανήτη μας.

Η ανακάλυψη του νέου κατόχου του ρεκόρ, του γιγάντιου σιφωνοφόρου του γένους Apolemia, έγινε από το τηλεχειριζόμενο ρομποτικό υποβρύχιο σκάφος (ROV) του
ερευνητικού σκάφους Falkor του ωκεανογραφικού Ινστιτούτου Schmidt Ocean Institute,
το οποίο ελάμβανε δείγματα από περιοχές του βυθού που δεν είχαν εξερευνηθεί μέχρι
σήμερα...
Επειδή όμως το σιφωνοφόρο αποτελείται, όπως τα κοράλλια, από τη συνένωση μικρότε-
ρων ζώων, ορισμένοι αμφιβάλλουν κατά πόσο πρέπει να "μετρήσει" ως ενιαίο ζώο.

Κάθε ζελατινώδες σιφωνοφόρο -η διάμετρος του οποίου είναι ανάλογη ενός σκουπόξυλου-
αποτελείται από χιλιάδες μικρά "ζωοειδή", που ζουν πάντα συνδεδεμένα και συνεργαζόμε-
να σε μια μεγαλύτερη "αποικία", η οποία απαρτίζει ένα ζώο. Κάθε επιμέρους ζωοειδές του
σιφωνοφόρου επιτελεί μια συγκεκριμένη λειτουργία στο ευρύτερο σώμα του ζώου.

Πηγές Πληροφοριών : Science - ΑΠΕ

Ανακαλύφθηκαν τα απολιθώματα εξαφανισμένου γιγάντιου λιονταριού...

Πριν από περίπου δύο χρόνια, διεθνής ομάδα ερευνητών ανακάλυψε σε μια περιοχή
της βορειοδυτικής Κένυα τα απολιθώματα ενός εξαφανισμένου σήμερα άγνωστου
είδους λιονταριού.
Το λιοντάρι αυτό ζούσε πριν από περίπου 200 χιλιάδες έτη και η παρουσία του θα
προκαλούσε κάτι περισσότερο από τρόμο σε όποιον (άνθρωπο ή ζώο) είχε την ατυ-
χία να βρεθεί στον δρόμο του. Τα σημερινά λιοντάρια φτάνουν σε ύψος το 1,2 μέτρα.
Το λιοντάρι έφτανε ή και ξεπερνούσε σε ύψος το 1,7 μέτρα! Θα προκαλούσε πραγμα-
τικά δέος στους ανθρώπους εκείνης της εποχής οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν
κοντύτεροι ή στην καλύτερη περίπτωση ισοϋψής με αυτό.
«Το μέγεθος του κρανίου είναι εντυπωσιακά μεγάλο. Είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ όσα
έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα και αυτό κάνει από μόνο του το εύρημα μοναδικό», δήλω-
σε ένας από τους επιστήμονες της ερευνητικής ομάδας.

Ανθρωπίδες ή "Μεγάλοι Πίθηκοι"...

Η φωτογραφία που πρώτευσε στα διεθνή βραβεία «Wildlife» για το 2019...

Στον καθιερωμένο θεσμό φωτογραφίας «Wildlife Photographer Of The Year: Lumix
People’s Choice Award», που οργανώνει κάθε χρόνο το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του
Λονδίνου, οι νικητές βραβείων επιλέγονται από το κοινό. Για το 2019 καταχωρήθηκαν
περισσότερες από 48.000 φωτογραφίες από 100 διαφορετικές χώρες. Από αυτές τελικά
ξεχώρισαν μόλις μερικές δεκάδες.
Μεγάλος νικητής αναδείχθηκε ο Βρετανός Σαμ Ρόουλι που κατάφερε να απαθανατίσει
δύο ποντίκια στο μετρό του Λονδίνου. Όπως δήλωσε ο φωτογράφος, χρειάστηκε να πε-
ράσει πολλές ώρες ξαπλωμένος στη βρώμικη αποβάθρα, μέχρι να πάρει την πολυπόθητη
λήψη. Το στιγμιότυπο που τράβηξε απεικονίζει τα δύο ποντίκια να μαλώνουν για τα
ψίχουλα από φαγητό που βρίσκονται στο δάπεδο.

Ανακαλύφθηκαν τα απολιθώματα ενός νέου, φονικού τυραννόσαυρου...

Ένα νέο είδος τυραννόσαυρου, εξάδελφος του γνωστού μας Τ-Ρεξ, που έσπερνε τον τρόμο
στις πεδιάδες της Βόρειας Αμερικής πριν από 80 εκατομμύρια χρόνια, ανακαλύφθηκε στον
Καναδά, σύμφωνα με μια μελέτη που δόθηκε στη δημοσιότητα.
Ο Θανατοθεριστής (Thanatotheristes degrootorum), κατά την επιστημονική ονομα-
σία του, βρισκόταν στην κορυφή της διατροφικής αλυσίδας και έφτανε σε μήκος τα 8 μέτρα.

Το γιγαντιαίο σαρκοβόρο ερπετό, από το οποίο έχουν βρεθεί μόνο μερικά τμήματα του κρα-
νίου του (είχε μέγεθος περίπου 80 εκατοστά), φαίνεται ότι είναι το παλαιότερο μέλος της
οικογένειας του Τυραννόσαυρου Ρεξ στη Βόρεια Αμερική.
Τα απολιθώματα που έχουν βρεθεί είναι ηλικίας τουλάχιστον 79 εκατομμυρίων ετών, ενώ
ο Τ-Ρεξ, το γνωστότερο είδος θηριόποδου δεινόσαυρου, έζησε πριν από περίπου 67 εκατομ-μύρια χρόνια.
Ο Θανατοθεριστής ξεχωρίζει από τους άλλους συγγενείς του από το μακρύ ρύγχος του και
τις πτυχώσεις στην άνω σιαγόνα.

Πηγές πληροφοριών : Cretaceous Research - ΑΠΕ