Δεν είναι ντροπή να μην ξέρεις… Ντροπή είναι να μην θέλεις να μάθεις….

Εκφράζω ελεύθερα τη γνώμη μου…  λέω ελεύθερα την άποψή μου…
δε σημαίνει πως μπορώ να πω οτιδήποτε… έτσι απλά για να πω κάτι…
Αν δεν γνωρίζω το θέμα, το καλύτερο που έχω να κάνω… είναι να σωπάσω… 

Το καλύτερο είναι… Να ακούσω… Να ρωτήσω… Να διαβάσω… Να μάθω…

Τότε… θα μπορώ και να μιλήσω… Τότε η ελευθερία του λόγου έχει αξία… 
Τότε… η άποψή μου θα έχει τη βαρύτητα της τεκμηριωμένης γνώσης…
Τότε… ο λόγος μου, μπορεί να είναι λόγος δημιουργικός και γόνιμος. 

Κοσμάς Λεοντιάδης

Πριν από ένα χρόνο, στις 21 Νοέμβρη 2016, πέθανε σε ηλικία 71 χρόνων, η συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας Βούλα Μάστορη...

Η Βούλα Μάστορη, άρχισε να ασχολείται με την παιδική λογοτεχνία το 1974. 
Επίσης, ασχολήθηκε με τη μετάφραση και συνεργάστηκε με το ραδιόφωνο, την τηλεό-
ραση και το περιοδικό «Το Ρόδι». Ανήκει στους συγγραφείς που ανανέωσαν τη θεματο-
λογία της παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας.
Βραβεύτηκε από τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού 
Βιβλίου, την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, το υπουργείο Πολιτισμού, ενώ έχει τιμηθεί 
με το Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας 2005.
Αποσπάσματα βιβλίων της διδάσκονται στα αναγνωστικά και τα ανθολόγια της πρωτο-
βάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Δημοσίευσε περισσότερα από 40 βιβλία 
για παιδιά και τρία για ενήλικες (Το παραμύθι των ψυχών, Στη χώρα των θαυμάτων και «Γυναίκα μπονσάι»).

Βιβλία της, όπως : Ένα γεμάτο μέλια χεράκι, Φεγγαροϊστορίες, Τα μαγικά μου αυτιά, 
Μυθολογικά παραμύθια, Στο γυμνάσιο, Ένα-Ένα-Τέσσερα, Το αγόρι των μελισσών, 
Φι-Γάμα-Πι και πολλά ακόμη, διαβάστηκαν και αγαπήθηκαν από χιλιάδες παιδιά.

Κοσμάς Λεοντιάδης

Έκρηξη δυαδικού συστήματος, ίσως «γέννησε» το Ηλιακό μας σύστημα...

Ένα πραγματικά εξαιρετικά ενδιαφέρον εύρημα υποστηρίζουν ότι εντόπισαν επιστήμονες του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Μίτσιγκαν. 
Οι ερευνητές αναφέρουν ότι μελετώντας τα απομεινάρια ενός μετεωρίτη εντόπισαν μικρο-σκοπικά σωματίδια τα οποία οι ειδικοί έχουν ονομάσει «προ-ηλιακούς κόκκους». 
Εκτιμούν ότι τα σωματίδια που εντόπισαν στον μετεωρίτη προέρχονται από μια έκρηξη υπερκαινοφανούς (supernova) που συνέβη σε ένα δυαδικό σύστημα, σε ένα ζεύγος αστέρων δηλαδή.
Εικάζουν ότι η έκρηξη αυτή εκτόξευσε στο διάστημα κοσμική ύλη η οποία αποτέλεσε στη συνέχεια το δομικό υλικό από το οποίο σχηματίστηκε το Ηλιακό μας σύστημα.

«Έχουμε να κάνουμε εδώ μια διαδικασία ανακύκλωσης. Όταν τα άστρα πεθαίνουν εκτο-ξεύουν ύλη στην μορφή σκόνης και αερίων. Η ύλη αυτή στη συνέχεια ανακυκλώνεται δημιουργώντας τις επόμενες γενιές άστρων και πλανητών» ανέφερε ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας.

Πηγές πληροφοριών : Physical Review Letters - ΑΠΕ

Τα ανοιχτά σμήνη αστέρων NGC 884 και NGC 869...

Τα ανοιχτά σμήνη αστέρων NGC 884 (αριστερά όπως βλέπουμε την εικόνα) και NGC 869 (δεξιά), τα συναντάμε στην κατεύθυνση του αστερισμού του Περσέα.
Απέχουν από το Ηλιακό μας σύστημα περίπου 7.600 έτη φωτός. Η μεταξύ τους απόσταση φτάνει τα δεκάδες έτη φωτός.
Στα μικρά τηλεσκόπια το σύμπλεγμα εμφανίζεται ως ένα όμορφο σύνολο από φωτεινά αστέρια, με κυρίαρχα τα νεαρά, πολύ θερμά, φωτεινά μπλε άστρα.
Το κοινό φαινόμενο μέγεθός τους (m) είναι 4,30.

Κοσμάς Λεοντιάδης

Ψάξε... Ψάξε πολύ...

Λέων Τολστόι (Λεβ Νικολάγεβιτς Τολστόι)...

Σαν σήμερα... 20 Νοέμβρη 1910, πεθαίνει σε ηλικία 82 χρόνων, ένας από τους μεγαλύτε-
ρους λογοτέχνες του κόσμου... ο Ρώσος Λέων Τολστόι (Λεβ Νικολάγεβιτς Τολστόι)...

Ο Τολστόι, γεννήθηκε στις 9 Σεπτέμβρη 1828 στη Γιάσναγια Πολιάνα της Ρωσίας από αριστοκρατική οικογένεια. Ορφάνεψε, όμως, προτού κλείσει τα δέκα του χρόνια και 
από πατέρα και από μητέρα. Αυτόν και τα αδέλφια του τους μεγάλωσαν μακρινοί συγ-
γενείς.
Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Καζάν ανατολικές γλώσσες και νομικά, μα δεν πήρε 
το δίπλωμά του. Ήταν φύση ανήσυχη, γεμάτη σχέδια και αναμορφωτικές ιδέες, επηρε-ασμένος από τη Γαλλική Επανάσταση. Θέλησε να ανυψώσει τους Ρώσους χωρικούς και 
να μορφώσει τα παιδιά τους. Ίδρυσε, μάλιστα, και σχολείο και εξέδωσε παιδαγωγικό περιοδικό με τον τίτλο «Γιάσναγια Πολιάνα».
Έχοντας μεγάλα χρέη από τη χαρτοπαιξία, αποφάσισε να καταταγεί στο στρατό. Πήρε μέρος στον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856), όπου γνώρισε την ψυχή του Ρώσου στρατιώτη και τη φρίκη του πολέμου. Στη συνέχεια επιχείρησε δύο ταξίδια και γυρίζοντας στη Ρωσία, παντρεύτηκε (1862), έκανε οικογένεια κι έζησε ευτυχισμένος «σαν πατριάρχης», όπως έγραψε ο ίδιος. Με την κατά 16 χρόνια μικρότερη σύζυγό του Σοφία Μπερς απέκτησε 13 παιδιά. Την περίοδο εκείνη έγραψε τα δύο αριστουργήματά του «Πόλεμος και Ειρήνη» (1869), το οποίο ζωντανεύει τη Ναπολεόντεια εποχή και την «Άννα Καρένινα» (1877), 
ένα δυνατό ψυχογραφικό και οικογενειακό δράμα.
Η ανησυχία του, όμως, ταράζει και πάλι τη ζωή του. Είχε τύψεις που ζούσε μέσα στα πλού-τη, ενώ τόσοι άλλοι δυστυχούν. Θέλει να τα αφήσει όλα, περιουσία, οικογένεια, δόξα και 
να ζήσει απλά, σύμφωνα με τις ιδέες του. Τότε γράφει τα έργα του με τα μεγάλα προβλή-ματα και τις υψηλές ηθικές αρχές της αγάπης, της καλοσύνης και της συμπόνοιας : 
«Πάτερ Σέργιος» (1898), «Σονάτα του Κρόιτσερ» (1889), «Κύριος και δούλος»
 (1895) και «Ανάσταση» (1899). Έγραψε, ακόμα, ένα δραματικό έργο, «Το κρά-
τος του ζόφου» (1886) κι ένα θαυμάσιο μεγάλο διήγημα «Ο θάνατος του Ιβάν 
Ίλιτς» (1866).
Το 1910 αποφασίζει να εγκαταλείψει τα «εγκόσμια», να τα αρνηθεί όλα και να ζήσει μία απλή ζωή μέσα στη φύση. Μα είναι πια 82 ετών και η υγεία του κλονίζεται. Στις 20 Νοέμ-βρη, ο σπουδαίος Ρώσος συγγραφέας, άφησε την τελευταία του πνοή στη σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης Αστάκοβο της Ρωσίας.

Η ζωή του Τολστόι χαρακτηρίστηκε από μεγάλες αντιθέσεις, καθώς τα πρώτα άσωτα χρό-νια της αριστοκρατίας τα διαδέχτηκε η ριζοσπαστική μεταστροφή του προς την άρνηση 
του πλούτου, τη φιλανθρωπία και προς έναν ιδιόμορφο ειρηνιστικό και χριστιανικό αναρχισμό... και επισφραγίστηκε με τον αφορισμό της Ρωσικής Εκκλησίας.
Ο Λένιν είχε σημειώσει για το έργο του Τολστόι:  «… οι αντιφάσεις στις απόψεις και στις θεωρίες του Τολστόι δεν είναι τυχαίες, αλλά είναι έκφραση των αντιφατικών συνθηκών 
που επικρατούσαν στη ρωσική ζωή το τελευταίο τρίτο του 19ου αιώνα… Ο Τολστόι είναι μεγάλος ως εκφραστής εκείνων των ιδεών και εκείνων των διαθέσεων που διαμορφώθηκαν στα εκατομμύρια της ρώσικης αγροτιάς τον καιρό του ερχομού της αστικής επανάστασης στη Ρωσία».

Κοσμάς Λεοντιάδης

Πηγές : Biblionet, Βικιπαίδεια, Σαν σήμερα, Ημεροδρόμος

Ουιτζιλοπότστλι (Huitzilopochtli)... O θεός του Πολέμου των Αζτέκων...

H μάνα του, η θεά Κοατλίκουε, έμεινε έγκυος όταν φύσηξε ένας δυνατός άνεμος, σηκώνοντας ένα σύννεφο από φύλλα, τα οποία έπεσαν πάνω της και τη γονιμοποί-
ησαν. H συγκεκριμένη θεά είχε ήδη πολλά παιδιά, τα οποία ντράπηκαν για τον 
ατιμωτικό τρόπο με τον οποίο έμεινε έγκυος και συνωμότησαν για να τη σκοτώσουν. 
Τη στιγμή, λοιπόν, που πήγαν να την πετσοκόψουν, πετάχτηκε μέσα από την κοιλιά 
της ο Ουιτζιλοπότστλι και έσφαξε και τα 400 ετεροθαλή αδέρφια του.
Την αδερφή του, την μοχθηρή αρχισυνωμότρια, δεν τη σκότωσε για χάρη της μάνας 
του, επειδή την υπεραγαπούσε και τη μεταμόρφωσε στη Σελήνη. Μάλιστα, εκτός 
από θεός του πολέμου ο Ουιτζιλοπότστλι, λατρευόταν και ως θεός του Ήλιου, με τους Αζτέκους να εξηγούν μ' αυτόν τον τρόπο το αιώνιο 'κυνηγητό Ήλιου - Σελήνης και την 
αέναη αλλαγή της μέρας με τη νύχτα.
Λίγα χρόνια αργότερα, ο θεός του Πολέμου σκότωσε και τον ανιψιό του, τον γιο μιας 
άλλης αδερφής του με όνομα που δεν μπορώ καν να το συλλαβίσω και πέταξε την καρ-
διά του στη λίμνη Τεξκόκο. 
Σύμφωνα με τον μύθο, οι πολεμιστές που πέθαιναν στη μάχη πήγαιναν να ζήσουν στο παλάτι του. Ο Αζτέκος θεός όμως ήταν τόσο φωτεινός, που για να τον δουν οι ψυχές 
των πολεμιστών έπρεπε να καλύπτουν τα μάτια τους με την ασπίδα τους και να βλέ-
πουν μέσα από τις σχισμές που είχαν σχηματιστεί κατά τη διάρκεια της μάχης. 
Όσο πιο πολλές σχισμές είχε η ασπίδα, τόσο πιο σκληρά είχαν πολεμήσει οι νεκροί 
και άρα τόσο καλύτερα μπορούσαν να τον δουν. Ήταν κάτι σαν προνόμιο για τους γενναιότερους.
Οι Αζτέκοι συνήθιζαν να τον τιμούν με ανθρωποθυσίες, στις οποίες άνοιγαν το στήθος 
των αιχμαλώτων και ξερίζωναν τις καρδιές τους, όσο ακόμη χτυπούσαν. 

*Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα oneman.gr, με κάποιες προσωπικές παρεμβάσεις

Αστρική ταξινόμηση και φασματικοί τύποι αστέρων... (Προσωπικό video από το κανάλι μας στο YouTube)...

Ανεξερεύνητοι τόποι της Γης...

Πριν από μερικά χρόνια, ερευνητές του πανεπιστημίου της Βοστώνης, ανακοίνωσαν 
πως ανακάλυψαν μια πόλη κρυμμένη για πολλούς αιώνες μέσα στη ζούγκλα. 
Αν οι μετρήσεις των δορυφόρων που την εντόπισαν ήταν ακριβείς, πρόκειται πιθανόν 
για τη θρυλική "Λευκή Πόλη" των Μάγιας, που εξαφανίστηκε εδώ και πολλές χιλιετίες : 
ένα νέο "πέτρινο δάσος", 150 χρόνια μετά την ανακάλυψη του πρώτου, δηλαδή της πα-
λιάς εγκαταλειμμένης πόλης του Ανγκόρ, στην Καμπότζη. Δύο μήνες νωρίτερα, ο Νορ-
βηγός ανθρωπολόγος Ιβάρ Μπιέρκλουντ είχε βρει μια ολόκληρη φυλή ξεχασμένη στα βόρεια της Ρωσίας για περισσότερο από έναν αιώνα. Αυτή αποτελείται από διακόσιους ανθρώπους που ζουν με τα κοπάδια τους από ταράνδους στο αρχιπέλαγος της Νόβαγια Ζέμλια, απέναντι από τη Σιβηρία, και οι οποίοι φυσικά δεν άκουσαν ποτέ τους για τον 
Λένιν και τον Γκορμπατσόφ. 
Υπάρχουν βέβαια και πολλά είδη ζώων, την ύπαρξη των οποίων ο άνθρωπος αγνοούσε 
μέχρι πρόσφατα. Όπως ένα νέο είδος πιθήκου που βρέθηκε στην Αμαζονία, ένα άλλο 
στην Ινδονησία, δύο ελάφια και μια κατσίκα στο Βιετνάμ. Πώς είναι δυνατόν να μην 
τα είχε δει κανείς μέχρι σήμερα;

"Χαμένες" περιοχές

"Κι όμως είναι", υποστηρίζουν οι ειδικοί. Η Γη μπορεί να έχει εξερευνηθεί σχεδόν στο 
σύνολό της, όμως υπάρχει ακόμα πολύ έδαφος για νέες ανακαλύψεις. Σ’ ολόκληρο τον 
κόσμο μεγάλες εκτάσεις παραμένουν ακατοίκητες και σχεδόν απροσπέλαστες. Είναι οι 
"χαμένοι κόσμοι". Περιοχές που, ενώ μπορούμε να τις παρατηρήσουμε από αέρος, ποτέ 
δεν τις πάτησε ανθρώπινο πόδι. Μη φανταστείτε ότι εκεί θα συναντήσετε δεινοσαύρους. 
Οι εκπλήξεις όμως είναι μέσα στο πρόγραμμα. Κατά γενική ομολογία, η Γη μας κρύβει ακόμα πολλά μυστικά. Όχι μόνο στο βυθό των ωκεανών αλλά και στα σπήλαια, όπως 
εκείνο στο Μοβίλε της Ρουμανίας. Εκεί, το 1986, ανακαλύφθηκε πανίδα πέντε εκατομ-μυρίων χρόνων. Επίσης, κάτω από τους πάγους της Ανταρκτικής ήρθε στο φως πρόσφα-
τα μια λίμνη σκεπασμένη από τέσσερα χιλιόμετρα πάγο. Στην Αμαζονία, πάλι, υπάρχουν 5.000 χμ. από μικρούς ποταμούς που δεν τους έχει διαπλεύσει ποτέ άνθρωπος. 
Πρόκειται για το τρίγωνο ανάμεσα στη Βολιβία, στο Περού και στη Βραζιλία, μια έκταση περίπου όσο δύο φορές η Πελοπόννησος. Φιλοξενεί τις τελευταίες ινδιάνικες φυλές στον κόσμο, οι οποίες δεν έχουν συναντήσει ακόμα λευκούς.

Τόποι-καταφύγια

Παρότι δεν υπάρχουν πια και πολλά μέρη από τα οποία δεν έχει περάσει ο σύγχρονος άνθρωπος, αρκετές περιοχές έχουν εγκαταλειφθεί από τους κατοίκους τους είτε επειδή 
είναι δυσπρόσιτες είτε γιατί δεν έχουν σχεδόν καμιά οικονομική αξία. Σ’ αυτά τα μέρη, 
όπως απέδειξε η πρόσφατη ανακάλυψη της σιβηριανής φυλής, βρίσκουν καταφύγιο ολόκληροι πληθυσμοί. Τα παραδείγματα είναι πολλά: το αυστραλιανό Άουτμπακ, ορισ-
μένες περιοχές στο Λαμπραντόρ, το Θιβέτ, οι θερμές και ψυχρές έρημοι της Κεντρικής Ασίας και της Αφρικής. Επίσης, οι τεράστιες εκτάσεις της Σιβηρίας και της λεκάνης του Ορινόκο, στη Βενεζουέλα, τμήμα της Παταγονίας στην Αργεντινή, τα δάση της Ινδονη-
σίας και η λεκάνη του Κονγκό στην Αφρική. Οι ελάχιστες συστηματικές εξερευνήσεις 
που έχουν πραγματοποιηθεί κατά καιρούς σ’ αυτές τις περιοχές έφεραν στο φως εκατοντάδες νέα είδη του ζωικού βασιλείου. Λέγεται μάλιστα πως τα είδη που ακόμα αγνοούμε ανέρχονται σε ένα με ενάμισι εκατομμύριο, ενώ οι ζωολόγοι κάνουν λόγο για τουλάχιστον εκατό εκατομμύρια. Αρκεί να αναλογιστούμε την τεράστια ποικιλία των εντόμων ή της θαλάσσιας πανίδας. Πριν από τρία χρόνια περίπου, ξεβράστηκε στις 
ακτές της Καλιφόρνια το πλοκάμι, μήκους 18 μέτρων, ενός άγνωστου είδους γιγαντιαίου χταποδιού. Ένα κοπάδι από φάλαινες (όρκες) είχε προφανώς κατασπαράξει το υπόλοιπο 
ζώο.

Νέος χαμαιλέοντας  

Την ίδια εποχή καταγράφηκε ένα νέο είδος δελφινιού, μήκους τριών μέτρων, ενώ λίγο αργότερα συμπεριλήφθηκε στα εγχειρίδια ζωολογίας κι ένα νέο είδος πιθήκου της Αμαζονίας. Στα δάση του Βιετνάμ εντοπίστηκαν τα τελευταία χρόνια δύο νέα είδη ελα-
φιού Μουντγιάκ και μια κατσίκα των δασών. Όμως, ακόμα και κάποιες περιοχές που 
είχαν εξερευνηθεί εξακολουθούν να κρύβουν εκπλήξεις. Για παράδειγμα, η Μαδαγασ-
κάρη. Μια αποστολή, με επικεφαλής δύο βιολόγους, εξερεύνησε ένα τμήμα του πρωτό-
γονου δάσους στο όρος Τσαραντανάνα (το υψηλότερο του νησιού), το καταφύγιο Τσίν-
γκι ντε Μπεμαράχα, με ενάμισι εκατομμύριο στρέμματα φυλλοβόλων δέντρων, και το εντυπωσιακό ακανθόδασος στο Ανακάο. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ανακα-λύφθηκαν και καταγράφηκαν 35 νέα είδη ζώων: ψάρια, αμφίβια και ερπετά, μεταξύ 
των οποίων ένα νέο σαυροειδές του είδους Uroplatus κι ένας νέος χαμαιλέοντας του 
είδους Furcifer.

Πηγές πληροφοριών : National Geographic - ΑΠΕ

Φραντς Πέτερ Σούμπερτ (Franz Peter Schubert)...

Σαν σήμερα... 19 Νοέμβρη 1828, πέθανε σε ηλικία 31 χρόνων, ο Αυστριακός συνθέτης 
Φραντς Σούμπερτ. Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους μουσουργούς όλων των εποχών 
και ίσως ο καλύτερος εκφραστής του ρομαντισμού στην μουσική. Η ποιότητα των έργων 
του σε όλους τους τομείς, όπως συμφωνίες, μουσική για πιάνο, μουσική δωματίου και πά-
νω απ'όλα στην μορφή του ληντ (ρομαντικά τραγούδια) αγγίζει την τελειότητα και είναι ακόμα πιο αξιοθαύμαστη αν αναλογισθεί κανείς ότι πέθανε σε ηλικία 31 μόλις ετών. 

Ήταν εξαιρετικά παραγωγικός σε όλη τη διάρκεια της σύντομης ζωής του. Συνέθεσε έργα
όπως : 9 συμφωνίες, 15 κουαρτέτα εγχόρδων, το κουιντέτο εγχόρδων "Η πέστροφα", 2 τρίο 
για πιάνο, περίπου 20 σονάτες για πιάνο, 6 μουσικές στιγμές για πιάνο, 8 Improptus για πιάνο, Φαντασία σε ντο μείζονα "Ο Οδοιπόρος για πιάνο", πάνω από 600 λίντερ (Lieder), 
με σημαντικότερους τους κύκλους "Η Ωραία Μυλωνού" και "Χειμωνιάτικο ταξίδι", 4 λει-τουργίες, το ορατόριο "Λάζαρος" και 4 όπερες. 

Το 1823, όταν εκδήλωσε κάποιο αφροδίσιο νόσημα. Συγκεκριμένα διαπιστώθηκε ότι πάσ-
χει από σύφιλη, ανίατη και θανατηφόρα ασθένεια εκείνη την εποχή. Αυτό το γεγονός του δημιούργησε κατάθλιψη και τον επηρέασε σημαντικά. Πιθανολογείται ότι ακριβώς, αυτή 
η άσχημη ψυχολογική του κατάσταση τον εμπόδισε να ολοκληρώσει την 8η συμφωνία του, που έμεινε για πάντα γνωστή με το όνομα "Ημιτελής".
Τα χρόνια περνούσαν με εναλλαγές ανάμεσα στην επιτυχία και τις δυσκολίες ως το 1828, όταν η ήδη κλονισμένη υγεία του επιδεινώθηκε από τυφοειδή πυρετό, που τον οδήγησε τελικά στο θάνατο, στις 19 Νοέμβρη και σε ηλικία 31 ετών.

Κοσμάς Λεοντιάδης

19 Νοέμβρη 1948... Οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα, ο Νίκος Γόδας… ένας ήρωας της εργατικής τάξης, ένας κομμουνιστής… που αγάπησε πολύ τον Ολυμπιακό...

Ο Νίκος Γόδας γεννήθηκε το 1921 στο Αϊβαλί και η Μικρασιατική καταστροφή τον 
έστειλε μαζί με την οικογένειά του, πρώτα στη Μυτιλήνη, μετά στην Κρήτη και τελικά 
στην Κοκκινιά.
Υπήρξε βασικός ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού, ο οποίος ήταν η μεγάλη του αγάπη.
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής οργανώνεται στο ΕΑΜ και γίνεται μέλος του ΚΚΕ. Υπήρξε μαχητής του ΕΛΑΣ, μέλος του 5ου Επίλεκτου Λόχου του στην Κοκκινιά και έδωσε το παρών σε πολλές μάχες και σε όλους τους αγώνες για τη λευτεριά και την κοι-νωνική αλλαγή.
Στις αρχές του 1945 και λίγο μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας, ο Νίκος αρρωσταίνει από πνευμονία, επιστρέφει στην Αθήνα όπου συλλαμβάνεται και οδηγείται αρχικά στις φυλακές της Αίγινας (όπου έπαιζε μπάλα στην ποδοσφαιρική ομάδα που
είχαν συστήσει οι φυλακισμένοι) και κατόπιν στην απομόνωση των φυλακών της Κέρκυ-
ρας, καταδικασμένος σε θάνατο.
Στις 19 Νοέμβρη του 1948, ο Νίκος Γόδας, οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα, μπρο-
στά στο λιμάνι της Κέρκυρας, στο νησάκι Λαζαρέτο.
Η τελευταία του επιθυμία, που έγινε και πραγματικότητα, ήταν να φορέσει τη φανέλα 
της αγαπημένης του ομάδας, του Ολυμπιακού...
«Να μου ρίξετε και να με δολοφονήσετε με τη φανέλα του Ολυμπιακού, και να 
μη μου δέσετε τα μάτια, για να βλέπω τα χρώματα της ομάδας μου πριν από τη χαριστική βολή», είπε στους δεσμώτες του.
Λίγο πριν τον εκτελέσουν φώναξε προς τους συγκρατούμενους του : «Νενικήκαμεν… 
ζήτω οι Ολυμπιονίκες του σοσιαλισμού. Γεια σας, συναθλητές μου».
Στην ίδια ομάδα του Ολυμπιακού, συμπαίκτες με τον Νίκο Γόδα, ήταν ακόμα πολλοί αγωνιστές, Επονίτες και Ελασίτες, όπως : ο Μίμης Αποστολόπουλος, ο Γιάννης Φερλεμής, 
ο Ανδρέας Μουράτης (ο θρυλικός Μιζούρι), ο Μιχάλης Αναματερός (σκοτώθηκε το 1944, πολεμώντας τους Άγγλους και τους ταγματασφαλίτες) και ακόμα ο Γιώργος Δαρίβας (Λορέντσι), ο Ηλίας Μαλαμόπουλος, ο Νίκος Πολίτης και ο Διονύσης Γεωργάτος, οι οποίοι μαζί με χιλιάδες άλλους αγωνιστές οδηγήθηκαν για τη δράση τους και τα πιστεύω τους στο κολαστήριο της Μακρονήσου...

Τιμή και δόξα στους ήρωες της εργατικής τάξης και σε όλους τους λαϊκούς αγωνιστές...

Κοσμάς Λεοντιάδης

Νιλς Μπορ (Niels Bohr)...

Σαν σήμερα... 18 Νοέμβρη 1962, πέθανε ένας λαμπρός φυσικός επιστήμονας...
ο Νιλς Μπορ (Niels Bohr)... 

Bohr Niels (Μπορ Νιλς) (1885 - 1962 κ.ε). 

Δανός φυσικός, από τους σπουδαιότερους του 20ου αιώνα, ο οποίος συνέβαλε στην κατανόηση της δομής του ατόμου και θεωρείται από τους θεμελιωτές της κβαντομη-
χανικής.
Ο Bohr φοίτησε στο κολλέγιο Trinity στο Κέμπριτζ (Cambridge) και έκανε το διδακ-
τορικό του στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγη (Copenhagen). Συνέχισε τις σπουδές 
του και για δύο χρόνια εργάσθηκε δίπλα στον μεγάλο Νεοζηλανδό φυσικό και χημικό 
Ernest Rutherford (1871 - 1937 κ.ε). 
Βασιζόμενος στη θεωρία του Rutherford για το άτομο, δημοσίευσε το 1913, το κλασι-
κό πλέον σύγγραμμα «On the Constitution of Atoms and Molecules», δηλαδή 
«Για τη Δομή των Ατόμων και Μορίων» στο οποίο παρουσίασε το δικό του προη-
γμένο μοντέλο για τη δομή του ατόμου, εισάγοντας τη θεωρία των ηλεκτρονίων που βρίσκονται σε τροχιές γύρω από τον πυρήνα του ατόμου, με τον αριθμό των ηλεκτρο-
νίων στις εξωτερικές στιβάδες να καθορίζει τις χημικές ιδιότητες του στοιχείου. 
Το πρότυπο αυτό ονομάζεται και πλανητικό πρότυπο, γιατί μοιάζει στο πλανητικό μας σύστημα μετον πυρήνα να παίρνει τη θέση του Ήλιου και τα ηλεκτρόνια τη θέση των πλανητών, σε τροχιά γύρω από αυτόν. 
Ακόμη ο Bohr εισήγαγε την ιδέα, ότι ένα ηλεκτρόνιο μπορούσε να πέφτει από τροχιά υψηλής ενέργειας σε τροχιά χαμηλής ενέργειας εκπέμποντας ένα φωτόνιο. Αυτό απο-
τέλεσε στην ουσία τη βάση της Κβαντικής θεωρίας.

Το 1916, ο Bohr έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης και το 1920 διευ-
θυντής του νεοϊδρυθέντος τότε Ινστιτούτου Ατομικής Φυσικής στην Κοπεγχάγη. 
Το Ινστιτούτο, υπό την καθοδήγηση του Bohr, αποτέλεσε φωλιά έρευνας και γνώσης 
και συνάμα έναν πόλο έλξης για τους επιστήμονες τις δεκαετίες του 1920 και του 1930. 
Οι καλύτεροι θεωρητικοί φυσικοί πέρασαν από εκεί. 
Το 1922, τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ (Nobel prize) φυσικής, για τις υπηρεσίες του 
στην έρευνα της δομής των ατόμων και της εκπεμπόμενης από αυτά ακτινοβολίας. 
Ήταν αυτός που διατύπωσε, το 1923, την αρχή της συμπληρωματικότητας, με βάση 
την οποία, κάθε κβαντικό αντικείμενο, (στη συγκεκριμένη περίπτωση το ηλεκτρόνιο), μπορεί να παρουσιαστεί με δύο διαφορετικούς τρόπους, είτε ως κύμα, είτε ως σωματίδιο 
και την οποιαδήποτε στιγμή μπορούμε να παρατηρήσουμε μόνο τη μία από τις δύο εκδη-λώσεις του. 
Η αρχή της συμπληρωματικότητας μαζί με την αρχή της απροσδιοριστίας ή αβεβαι-ότητας του Heisenberg (πνευματικό παιδί του Bohr), απετέλεσαν τις θεμελιώδεις έννοιες της κβαντικής φυσικής. 
Η ερμηνεία αυτών των αρχών της νεοσύστατης θεωρίας της κβαντομηχανικής, έγινε η βα-σική αιτία για το ξέσπασμα μιας μεγάλης διαμάχης*, η οποία «ξέσπασε» ανάμεσα στους φυσικούς επιστήμονες της εποχής και η οποία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. 
Ιστορικές έχουν μείνει οι αντιπαραθέσεις, ανάμεσα στο Bohr και στον Einstein. 
Ο Bohr επίσης διετύπωσε την αρχή της αντιστοιχίας, με βάση την οποία, τα αποτελέσμα-
τα της κβαντομηχανικής μελέτης ενός συστήματος συμπίπτουν, σε κάποιο συγκεκριμένο όριο, με αυτά της κλασικής φυσικής και τα φαινόμενα περιγράφονται με τους νόμους 
της δεύτερης.
Προσδιόρισε επίσης το ισότοπο του ουρανίου (235 U), το οποίο είναι υπεύθυνο για την 
αργή σχάση των νετρονίων και ερμήνευσε όλες τις φασματικές γραμμές που εκπέμπει το υδρογόνο.
Το 1943 και ενώ η Δανία βρισκόταν υπό ναζιστική κατοχή από το 1940 και λίγο πριν συλ-ληφθεί από τη γερμανική αστυνομία (Gestapo), ο Bohr δραπέτευσε στη Σουηδία και από εκεί ταξίδεψε στο Λονδίνο και στη συνέχεια στις ΗΠΑ. Κατά την εκεί παραμονή του, συμ-μετείχε μυστικά στο Σχέδιο Μανχάταν (Manhattan Project), για την κατασκευή της πρώ-
της ατομικής βόμβας, όπου για λόγους ασφαλείας χρησιμοποιούσε το όνομα Nicholas 
Baker. Ανησυχούσε για τον αγώνα ταχύτητας στον οποίο άρχισαν να επιδίδονται τα κρά-
τη με έπαθλο τα πυρηνικά όπλα και φέρεται ότι είπε: «Γι αυτό πήγα στην Αμερική. 
Δεν χρειάζονταν τη βοήθειά μου για να φτιάξουν την ατομική βόμβα». Θεωρούσε ότι τα μυστικά της ατομικής ενέργειας έπρεπε να γίνουν κτήμα της διεθνούς επιστημονικής κοι-νότητας. Μάλιστα υποστήριζε πως θα έπρεπε να ενημερωθεί η Σοβιετική Ένωση για την επικείμενη κατασκευή της ατομικής βόμβας.
Μετά τον πόλεμο, επέστρεψε στην Κοπεγχάγη, υπερασπιζόμενος την ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας και γι αυτό το λόγο έστειλε και επιστολή στον ΟΗΕ. 
Το 1954, συμμετείχε στην ίδρυση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Πυρηνικών Ερευνών (European Organization for Nuclear Research) (CERN), του μεγαλύτερου στον κόσμο, κέντρου πειραματικής έρευνας στο πεδίο της φυσικής υψηλών ενεργειών και ειδικότερα 
της σωματιδιακής φυσικής, το οποίο εδρεύει στη Γενεύη (Geneva). 
Ένας από τους έξι γιους του Niels Bohr, ο Aage Niels Bohr (1922 - 2009 κ.ε), υπήρξε ένας πολύ πετυχημένος πυρηνικός φυσικός. Μάλιστα το 1975 του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ (Nobel prize) φυσικής, για την ανάπτυξη της θεωρίας της δομής των ατομικών 
πυρήνων.
Ο Niels Bohr πέθανε στην Κοπεγχάγη το 1962, από καρδιακή ανεπάρκεια, σε ηλικία 77 ετών. 
Μετά το θάνατό του και προς τιμή του, το Ινστιτούτο ερευνών του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης, ονομάστηκε «Niels Bohr Institute». Επίσης στο χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 107, δόθηκε η ονομασία Μπόριο (Bohrium) (Bh). 
Τέλος, το όνομά του, δόθηκε στον μικρό αστεροειδή 3948, της κύριας ζώνης αστεροειδών (3948 Bohr).

* Η διαμάχη των φυσικών επιστημόνων για την ερμηνεία της κβαντομηχανικής, ξεκίνησε στην ουσία, αμέσως μετά την αρχική διατύπωση της νέας θεωρίας και συνεχίζεται έως και σήμερα.
Στο ιστορικό 5ο συνέδριο του Ινστιτούτου Solvay, στις Βρυξέλλες (Brussels), το 1927, η πιθανοκρατική ερμηνεία της Σχολής της Κοπεγχάγης για την κβαντομηχανική, κερδίζει 
την αποδοχή του επιστημονικού κόσμου, όταν ο Bohr, κύριος εκπρόσωπος της, αντιπαρα-τέθηκε με επιτυχία στις περίφημες συζητήσεις, με την «αντίπαλη» πλευρά, κύριος εκπρό-σωπος της οποίας ήταν ο Albert Einstein.
Οι εκπρόσωποι της πλευράς του Einstein, ήταν αρνητικοί στην αποδοχή των κβαντικών πιθανοτήτων ως έσχατου χαρακτηριστικού της φυσικής πραγματικότητας και παρουσιά-ζονταν διστακτικοί απέναντι στις διατυπωμένες πρόσφατα αρχές της κβαντομηχανικής, δηλαδή την αρχή της συμπληρωματικότητας του Bohr, την αρχή της αβεβαιότητας ή απροσδιοριστίας του Heisenberg και την κυματική εξίσωση του Schroedinger. Έτσι πίσ-τευαν και ακόμα και σήμερα πιστεύουν αρκετοί φυσικοί, πως οι πιθανότητες οφείλονται στην ύπαρξη κρυμμένων μεταβλητών, άγνωστων ιδιοτήτων της ύλης, οι οποίες κάποτε 
θα γίνουν γνωστές και η φύση θα αποδειχθεί ξανά αιτιοκρατική. Η πλευρά αυτή των φυσικών, δεν διαφωνεί με τις γενικότερες ιδέες της κβαντικής φυσικής, αλλά πίστευε 
και πιστεύει, πως θα ήταν δυνατόν και χρήσιμο να συμπληρωθεί η θεωρία, έτσι ώστε 
να γίνει αιτιοκρατική. 
Σύμφωνα με τον Bohr και τους εκπροσώπους της Σχολής της Κοπεγχάγης, δεν υπάρχει βαθύτερη πραγματικότητα, πέρα από αυτή που ήδη γνωρίζουμε, δεν υπάρχουν κρυμμέ-
νες μεταβλητές και ο κόσμος είναι καθαρά πιθανοκρατικός. Δηλαδή, σύμφωνα με την ερμηνεία της Κοπεγχάγης, η κβαντομηχανική περιγράφει απλά συσχετισμούς στις εμ- πειρίες μας και στην πραγματικότητα είναι σχετική με το αποτέλεσμα της παρατήρησης, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. 
Φυσικοί επιστήμονες, οι οποίοι υποστήριζαν διαχρονικά την αιτιοκρατική άποψη (ντετερ-μινιστές) ή αλλιώς τη ρεαλιστική, υλιστική σχολή, ήσαν οι : Max Planck, Albert Einstein, Louis de Broglie, David Bohm, Erwin Schroedinger, Max von Laue, Paul Langevin, κ.ά.
Ανάμεσα στους εκπροσώπους της άλλης πλευράς, δηλαδή της θετικιστικής σχολής (ιντε-τερμινιστές), ήσαν οι : Niels Bohr, Max Born, John von Newmann, Werner Heisenberg, Wolfgang Pauli, Paul Dirac, Pascual Jordan, Arthur Eddington κ.ά.

Ο Paul Dirac, ένας από τους πρωτεργάτες της κβαντομηχανικής έγραφε το 1975 : 
«Nομίζω ότι τελικά μπορεί να αποδειχθεί ότι ο Einstein είχε δίκιο, γιατί η παρούσα μορ-
φή της κβαντικής μηχανικής δεν πρέπει να θεωρηθεί οριστική. 
Υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες και δεν αποκλείεται κάποτε, να φτάσουμε σε μια βελτιωμέ-
νη κβαντική μηχανική, που θα περιέχει μια επιστροφή στην αιτιοκρατία, δικαιώνοντας τελικά έτσι τον Einstein».

Κοσμάς Λεοντιάδης

*Το παραπάνω κείμενο, αποτελεί λήμμα από το απόσπασμα βιογραφιών, του υπό 
έκδοση τετράτομου έργου μου... «Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό των Άστρων και 
των ουράνιων αντικειμένων»

Αστρονόμοι στέλνουν μήνυμα προς τους εξωγήινους...

Στις 16 Νοεμβρίου του 1974 από το ραδιοτηλεσκόπιο του Arecibo στο Πουέρτο Ρίκο στάλθηκε μήνυμα προς ένα απομακρυσμένο σύμπλεγμα αστέρων. 
Ο (όποιος) αποδέκτης του μηνύματος θα έβλεπε πληροφορίες για το Ηλιακό μας 
σύστημα, στοιχεία για την δομή του DNA, εικόνες του ανθρώπου και γενικά διάφο-
ρες πληροφορίες για την Γη και τους κατοίκους της.
Για να εορταστεί η επέτειος των 43 ετών τα στελέχη του METI, ενός διεθνούς οργα-
νισμού που ασχολείται με την προσπάθεια επικοινωνίας με εξωγήινους αποφάσισαν 
να στείλουν ένα νέο μήνυμα επικοινωνίας με κάποιο νοήμονα πολιτισμό.
Οι αποστολείς του νέου μηνύματος είχαν σε σχέση με τους συναδέλφους τους το 
1974 το προνόμιο να έχουν στην διάθεσή τους πολύ περισσότερα στοιχεία για το 
τι υπάρχει… εκεί έξω και να επιλέξουν τον παραλήπτη. Τα τελευταία χρόνια ο στό-
λος των διαστημικών τηλεσκοπίων και των πολύ ισχυρών επίγειων τηλεσκοπίων σε συνδυασμό με την ανάπτυξη νέων μεθόδων ανάλυσης δεδομένων έχουν οδηγήσει 
στην ανακάλυψη χιλιάδων εξωπλανητών και άστρων που ίσως διαθέτουν πλανητικά συστήματα.
Έτσι τα στελέχη αποφάσισαν να στείλουν το μήνυμα τους στο άστρο GJ 273, γνωσ-
τό και ως άστρο Luyten, που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 12 ετών φωτός στον αστερισμό του Μικρού Κύωνα. Πρόκειται για ένα ερυθρό νάνο γύρω από τον οποίο 
πριν από λίγους μήνες οι αστρονόμοι εντόπισαν να κινούνται δύο πλανήτες. 
Οι ειδικοί εκτιμούν ότι η θέση των πλανητών σε σχέση με το μητρικό τους άστρο 
είναι τέτοια που τους καθιστά πιθανώς φιλόξενους στην ζωή.

Το περιεχόμενο

Τα στελέχη του ΜΕΤΙ αποφάσισαν να στείλουν πιο σύνθετες πληροφορίες στους πιθα-
νούς παραλήπτες από ότι το προηγούμενο μήνυμα. Το νέο μήνυμα της ανθρωπότητας περιέχει στοιχεία αριθμητικής, μαθηματικών, γεωμετρίας και τριγωνομετρίας. 
Περιέχει δεδομένα για τα ραδιοκύματα τα οποία μεταφέρουν το μήνυμα και επίσης 
περιέχει στοιχεία για το πώς μετράμε τον χρόνο χρόνο ώστε να διαπιστώσουμε σε περίπτωση που υπάρξει απάντηση αν οι παραλήπτες αντιλαμβάνονται την έννοια του χρόνου όπως εμείς. Όπως αναφέρουν τα στελέχη του ΜΕΤΙ αν το μήνυμα παραληφθεί 
από κάποιον νοήμων πολιτισμό και αποφασίσει να απαντήσει η απάντηση αυτή θα 
φτάσει σε εμάς σε περίπου 25 έτη. Ας περιμένουμε λοιπόν…

Ο αντίλογος

Η ιδέα της αποστολής μηνυμάτων στο διάστημα ήταν πάντοτε αμφισβητούμενη, ακόμη 
και μέσα στην κοινότητα SETI. Καταρχάς δεν είναι καθόλου σαφές για το ποιος νομι-μοποιείται να μιλήσει για την ανθρωπότητα. Μια άλλη ανησυχία είναι ο πιθανός κίνδυ-
νος από την προσέγγιση των εξωγήινων. Ο φυσικός Stephen Hawking και άλλοι προ-ειδοποίησαν σχετικά με τις πιθανές επιπτώσεις της αντιμετώπισης ενός εξωγήινου πολιτισμού – υπογραμμίζοντας ότι ένας τέτοιος πολιτισμός θα είναι σίγουρα αρκετά παλαιότερος και πολύ πιο προηγμένος τεχνολογικά από τον δικό μας.
Ο Dan Werthimer, ερευνητής του SETI στο Berkeley, δήλωσε ότι «το 98% των αστρο-
νόμων και των ερευνητών του SETI, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου, πισ-
τεύουν ότι το ΜΕΤΙ είναι δυνητικά επικίνδυνο κι όχι μια καλή ιδέα. Είναι σαν να φω-
νάζετε σε ένα δάσος χωρίς να ξέρετε αν υπάρχουν εκεί τίγρεις, λιοντάρια, αρκούδες 
ή άλλα επικίνδυνα ζώα!»

Πηγές πληροφοριών : tovima.gr - newscientist.com - physicsgg.me

Δημήτρης Γκόγκος ή Μπαγιαντέρας...

Σαν σήμερα... 18 Νοέμβρη 1985, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 82 χρόνων, 
ο Δημήτρης Γκόγκος ή Μπαγιαντέρας. 

Υπήρξε σπουδαίος συνθέτης, τραγουδιστής και εξαιρετικός οργανοπαίκτης, ένας από 
τους σπουδαιότερους ρεμπέτες.
Πολλά τα αγαπημένα του τραγούδια, με τα οποία μεγαλώσαμε και εξακολουθούμε και σήμερα να ακούμε και να αγαπάμε. Κάποια από αυτά είναι : «Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη», «Μέσα στης ζωής τα μονοπάτια», «Αποβραδίς ξεκίνησα», «Σαν μαγεμένο 
το μυαλό μου φτερουγίζει», «Ξεκινάει μια ψαροπούλα», «H μικρή από το Πασαλιμάνι», 
«Το τραγούδι της αγάπης»,«Ξαβεργιώτισσα», «Πειραιωτοπούλα», «Παρηγοριά ζητού-
σα κάθε βράδυ», «Αλάνι με φωνάζουν», «To μαναβάκι», «Θα κλέψω μια μελαχρινή», «Γυρνώ σαν νυχτερίδα», «Πάντα με γλυκό χασίσι», «Για μια κουτσουκαριώτισσα», 
«Μάτια γλυκά και γαλανά», «Μ' έχεις μαγεμένο», «Να' ναι γλυκό το βόλι», τραγούδι 
για τον καπετάνιο Άρη, «Στη σκλαβωμένη Ελλάδα μας», τραγούδι για τον ΕΛΑΣ κλπ.
Το 1941, μέσα στην κατοχή, έχασε το φως του, λόγω αβιταμίνωσης.
Το παρατσούκλι «Μπαγιαντέρας», το πήρε το 1925 όταν διασκεύασε και έπαιξε στο μπουζούκι του κάποια κομμάτια από την οπερέτα του Ούγγρου συνθέτη Έμεριχ Κάλμαν 
"Η Μπαγιαντέρα".

Είχα την τύχη και τη χαρά να τον γνωρίζω προσωπικά όταν ήμουν έφηβος, στη Δραπετ-σώνα, και δεν θα ξεχάσω ποτέ τη γλυκύτητα και την ανθρωπιά του, αλλά και το πάθος 
του για το μπουζούκι... Εκτός βέβαια από μπουζούκι, έπαιζε εξαιρετικά μαντολίνο, κιθά-
ρα και βιολί.

Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ "Κύριε" Μήτσο... όπως σε έλεγα τότε... ούτε φυσικά και τα αγαπημένα σου τραγούδια...
Ο Δημήτρης Γκόγκος δουλευτής και ο ίδιος για χρόνια στο λιμάνι του Πειραιά, ζυμωμέ-
νος και ταυτισμένος με την εργατική τάξη, έδειξε από πολύ νωρίς έντονο πολιτικό ενδια-φέρον. Έτσι λίγο πριν από τον πόλεμο έγινε μέλος του ΚΚΕ και έμεινε πιστός στα ιδανικά του μέχρι το τέλος.

Κοσμάς Λεοντιάδης