Το στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν - Γκούζεν, βρίσκεται 170 χιλιόμετρα
δυτικά της Βιέννης, και ιδρύθηκε από τους Γερμανούς ναζιστές τον Αύγουστο του
1938.
Αρχικά ο λόγος ίδρυσης του ήταν για να μεταφερθούν εκεί κρατούμενοι από το στρα-
τόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου και μετά από το Άουσβιτς. Από την ίδρυση του
μέχρι την απελευθέρωσή του υπολογίζεται ότι σε αυτό βρήκαν τον θάνατο περίπου
100.000 άτομα. Οι κρατούμενοι - εργάτες ήταν είτε κατάδικοι του κοινού ποινικού
δικαίου είτε "μη κοινωνικοποιημένα" άτομα γερμανικής και αυστριακής καταγωγής. Εκτέλεσαν τις εξορυκτικές εργασίες αποκομίζοντας τόνους γρανίτη για την κατασ-
κευή του τείχους που περιέβαλε το στρατόπεδο και των κτιριακών του εγκαταστάσεων.
Μέχρι την απελευθέρωσή του από τα συμμαχικά στρατεύματα στις 5 Μάη 1945, πάνω
από 206.000 κρατούμενοι από όλη την Ευρώπη, γνώρισαν στο Μαουτχάουζεν ότι πιο απάνθρωπο μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους. Για τους 122.797 από αυτούς -
ανάμεσά τους και 3.700 Έλληνες - η απελευθέρωση ήρθε πολύ αργά. Οι περισσότεροι
είχαν ήδη πεθάνει στα κρεματόρια του Μαουτχάουζεν. Οι συνθήκες ήταν πράγματι
τόσο άθλιες, που στις 18 Αυγούστου 1938 σημειώνεται η πρώτη αυτοκτονία κρατου-
μένου και στις 15 Νοέμβρη πυροβολείται κρατούμενος "που προσπαθούσε να δραπε-
τεύσει". Μέχρι το τέλος του 1939 το Μαουτχάουζεν αριθμεί ήδη 2.800 κρατούμενους,
οι οποίοι στεγάζονται σε 20 παραπήγματα παρατεταγμένα σε σειρές των τεσσάρων ή
πέντε.
Μετά τον πόλεμο οι εγκαταστάσεις του κολαστηρίου μετατράπηκαν σε μουσείο και
τόπο προσκυνήματος. Κάθε χρόνο, στην επέτειο απελευθέρωσης χιλιάδες άνθρωποι συρρέουν στο Μαουτχάουζεν, από όλη την Ευρώπη, αλλά και οι ελάχιστοι πλέον επι-
ζώντες του…
δυτικά της Βιέννης, και ιδρύθηκε από τους Γερμανούς ναζιστές τον Αύγουστο του
1938.
Αρχικά ο λόγος ίδρυσης του ήταν για να μεταφερθούν εκεί κρατούμενοι από το στρα-
τόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου και μετά από το Άουσβιτς. Από την ίδρυση του
μέχρι την απελευθέρωσή του υπολογίζεται ότι σε αυτό βρήκαν τον θάνατο περίπου
100.000 άτομα. Οι κρατούμενοι - εργάτες ήταν είτε κατάδικοι του κοινού ποινικού
δικαίου είτε "μη κοινωνικοποιημένα" άτομα γερμανικής και αυστριακής καταγωγής. Εκτέλεσαν τις εξορυκτικές εργασίες αποκομίζοντας τόνους γρανίτη για την κατασ-
κευή του τείχους που περιέβαλε το στρατόπεδο και των κτιριακών του εγκαταστάσεων.
Μέχρι την απελευθέρωσή του από τα συμμαχικά στρατεύματα στις 5 Μάη 1945, πάνω
από 206.000 κρατούμενοι από όλη την Ευρώπη, γνώρισαν στο Μαουτχάουζεν ότι πιο απάνθρωπο μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους. Για τους 122.797 από αυτούς -
ανάμεσά τους και 3.700 Έλληνες - η απελευθέρωση ήρθε πολύ αργά. Οι περισσότεροι
είχαν ήδη πεθάνει στα κρεματόρια του Μαουτχάουζεν. Οι συνθήκες ήταν πράγματι
τόσο άθλιες, που στις 18 Αυγούστου 1938 σημειώνεται η πρώτη αυτοκτονία κρατου-
μένου και στις 15 Νοέμβρη πυροβολείται κρατούμενος "που προσπαθούσε να δραπε-
τεύσει". Μέχρι το τέλος του 1939 το Μαουτχάουζεν αριθμεί ήδη 2.800 κρατούμενους,
οι οποίοι στεγάζονται σε 20 παραπήγματα παρατεταγμένα σε σειρές των τεσσάρων ή
πέντε.
Μετά τον πόλεμο οι εγκαταστάσεις του κολαστηρίου μετατράπηκαν σε μουσείο και
τόπο προσκυνήματος. Κάθε χρόνο, στην επέτειο απελευθέρωσης χιλιάδες άνθρωποι συρρέουν στο Μαουτχάουζεν, από όλη την Ευρώπη, αλλά και οι ελάχιστοι πλέον επι-
ζώντες του…
Ποτέ πια φασισμός.
ΑπάντησηΔιαγραφή