Οι μύθοι δημιουργίας των αρχαίων Αιγυπτίων...

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν διάφορους μύθους δημιουργίας.  Η αιγυπτιακή κοσμο-

γονική παράδοση έχει μελετηθεί αρκετά, μέσα από πολλά ευρήματα, όπως παπύ-

ρους και τοιχογραφίες. 

Κυρίαρχη θέση κατέχει ο μύθος, πως δημιουργός του Κόσμου είναι ο προαιώνιος 

θεός Ra (Ήλιος ή δημιουργός), ο οποίος με το λόγο του δημιούργησε το Σύμπαν, 

τη Γη, το νερό, τη βλάστηση και την έρημο. Ο λόγος του Ra αναμίχθηκε με το χώ-
μα της Γης και έτσι προέκυψαν τα ζώα και οι άνθρωποι.

Σύμφωνα με τους αιγυπτιακούς κοσμογονικούς μύθους, το Σύμπαν είναι ένα ορθο-

γώνιο κουτί με βάση την Γαία και οροφή το επιμηκυμένο σώμα της θεάς Nut (θεά 

του ουρανού και των ουράνιων σωμάτων), με το πρόσωπο της στραμμένο στην 

Ανατολή. Τα τέσσερα άκρα της θεάς αποτελούσαν τους στύλους του όλου στερεώ-

ματος. Γύρω από Σύμπαν, έρεε ένας μεγάλος ποταμός, πάνω στον οποίο ταξίδευαν 

ο Ήλιος και η Σελήνη, με τη βοήθεια δύο πλοίων, της Mandjet (η βάρκα της ημέρας) 

και της Mesektet (η βάρκα της νύχτας). Όταν έδυε ο Ήλιος και η Σελήνη, μαζί με 

τους πλανήτες κρύβονταν στις σπηλιές, οι οποίες βρίσκονταν στις όχθες του ποτα-

μού. Κάθε δεκαπέντε ημέρες, ένα τεράστιο αγριογούρουνο έτρωγε βαθμιαία τη 

Σελήνη, για δυο εβδομάδες. Όταν πεινούσε πολύ, την έτρωγε ολόκληρη δημιουργών-

τας έτσι τις σεληνιακές εκλείψεις.

Σύμφωνα με έναν άλλο μύθο δημιουργίας, το μύθο της Heliopolis (ουράνια πόλη 

του Ήλιου), όλα ξεκινούν με τα στροβιλώδη, αρχέγονα χαοτικά νερά της Nun, μέσα 

από τα οποία γεννήθηκε ο θεός Atum, ο οποίος στη συνέχεια δημιούργησε ένα βου-

νό, ώστε να υπάρχει ένα μέρος για να σταθεί. Ήταν ένα ον χωρίς φύλο και διέθετε 

ένα μεγάλο μάτι, με το οποίο μπορούσε να δει τα πάντα. Γέννησε έναν γιο τον Shu, 

που ήταν ο θεός του αέρα. 

Στη συνέχεια έκανε εμετό και γεννήθηκε η κόρη του Tefnut, θεά της υγρασίας. 

Ο ρόλος τους ήταν να δημιουργήσουν τάξη από το χάος. Ο Shu και η Tefnut δημιούρ-

γησαν τον Geb και τη Nut, η οποία ήταν αντίστοιχα η Γη και ο Ουρανός. 

Στην αρχή ήταν ενωμένοι αλλά στη συνέχεια ο Geb άφησε τη Nut να υψωθεί πάνω 

από αυτόν. Σταδιακά σχηματίστηκε η κοσμική τάξη, αλλά ο Shu και η Tefnut χάθηκαν 

στο σκοτάδι που είχε απομείνει. 

Ο Atum έβγαλε το μάτι του που έβλεπε τα πάντα και το έστειλε για να τους ψάξει. 

Όταν ο Shu και η Tefnut γύρισαν, ο Atum δάκρυσε από χαρά. Στα σημεία που έπεσαν 

τα δάκρυα ξεφύτρωσαν οι άνθρωποι.

Στο Νέο Βασίλειο της Αιγύπτου (15ος αιώνας π.κ.ε), η έννοια του θεού Atum, συγχω-

νεύθηκε με εκείνην του θεού Ra.

Παιδιά του Geb και της Nut, ήταν ο Osiris (θεός της βλάστησης και της μετά θάνατον 

ζωής), η Isis (θεά της γονιμότητας, της φύσης και της μαγείας), ο Set ή Seth (θεός της 

ερήμου, των καταιγίδων και του χάους) και η Nephthys (θεά των ταφικών εθίμων 

και βοηθός της αδελφής της Isis). Παιδί του Osiris και της Isis, ήταν ο θεός Horus, 

ο οποίος λατρεύοταν μέχρι την Ελληνορωμαϊκή περίοδο.

Κοσμάς Λεοντιάδης

Το παραπάνω κείμενο, αποτελεί απόσπασμα από το υπό έκδοση τετράτομο έργο μου 

«Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό των Άστρων και των ουράνιων αντικειμένων».