Τετάρτη, Αυγούστου 14, 2019
Τρίτη, Αυγούστου 13, 2019
Στην καρδιά του Νεφελώματος του Καρκίνου...
Πριν από περίπου 950 χρόνια, στις 4 Ιουλίου του 1054 μ.Χ. ο Γιανγκ Γουέι-Τε,
ο αστρονόμος του Κινέζου αυτοκράτορα, παρατήρησε ένα νέο λαμπερό σημάδι
στον ουρανό. Η λαμπρότητά του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε το άστρο αυτό φαινόταν
στον ουρανό ακόμη και την ημέρα για τρεις ολόκληρες εβδομάδες. Σιγά-σιγά, όμως,
άρχισε να ξεθωριάζει μέχρις ότου, 21 μήνες μετά την εμφάνισή του, ο λαμπρός αυτός
«επισκέπτης» είχε πια χαθεί από τον ουρανό. Ο «επισκέπτης» αστέρας του 1054 μ.Χ.
ήταν η επιθανάτια έκρηξη ενός τεράστιου γέρικου άστρου το οποίο στα τελευταία
στάδια της ζωής του μετατράπηκε σε σουπερνόβα. Το άστρο αυτό βρισκόταν σε
απόσταση 6.300 ετών φωτός και στη μεγαλύτερή του ένταση έλαμπε με την ισχύ 500
εκατομμυρίων ήλιων. Από τη Γη ο Κινέζος αστρονόμος παρακολούθησε ένα γεγονός
που είχε συμβεί 6.300 χρόνια νωρίτερα, γύρω στο έτος 5.200 π.Χ., όταν οι Σουμέριοι
εγκαταστάθηκαν για πρώτη φορά στη Μεσοποταμία.
Στο σημείο εκείνης της έκρηξης τα σύγχρονα τηλεσκόπια μας έχουν αποκαλύψει ένα
φωτεινό νεφέλωμα που στα μικρά τηλεσκόπια του παρελθόντος έμοιαζε με κάβουρα
και γι’ αυτό ονομάστηκε Νεφέλωμα Καρκίνος. Από τη μια άκρη στην άλλη το Νεφέ-
λωμα Καρκίνος έχει διάμετρο 11 ετών φωτός ή 105 τρισεκατομμυρίων χιλιομέτρων,
που σημαίνει ότι το μέγεθός του είναι 273 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερο από την
απόσταση Γης-Σελήνης. Το νεφέλωμα αυτό συνεχώς διαστέλλεται όλο και πιο πολύ με
μια ταχύτητα που φτάνει τα 5,5 εκατομμύρια χιλιόμετρα την ώρα. Αν η διαστολή αυτή
συνεχιστεί με τον ίδιο ρυθμό, τα υπολείμματα του κατεστραμμένου αυτού άστρου θα
φτάσουν στη Γη σε 1,26 περίπου εκατομμύρια χρόνια.
Στο νεφέλωμα αυτό Κινέζοι και Ιάπωνες αστροφυσικοί ανακοίνωσαν τον περασμένο
μήνα ότι εντόπισαν πάνω από το Θιβέτ την υψηλότερης ενέργειας ακτινοβολία γ που
έχει παρατηρηθεί μέχρι τώρα. Ενέργειες δηλαδή που φτάνουν να είναι 450 τρισεκα-
τομμύρια φορές μεγαλύτερες από το ορατό φως (450 τρισεκατομμύρια ηλεκτρονιο-
βόλτ, TeV), όταν το προηγούμενο ρεκόρ δεν υπερέβαινε τα 75 TeV, ενώ συγκριτικά
η ακτινοβολία που έρχεται από τον Ήλιο έχει ενέργεια μερικών μόνο ηλεκτρονιοβόλτ.
Στο ίδιο αυτό νεφέλωμα 51 χρόνια νωρίτερα (τον Οκτώβριο του 1968), Αμερικανοί
ραδιοαστρονόμοι ανακάλυψαν έναν από τους πρώτους πάλσαρ (ένα άστρο νετρονίων
δηλαδή) που είχε τη μικρότερη μέχρι τότε παλμική περίοδο. Ήταν ένα μικροσκοπικό
άστρο 30 χιλιομέτρων στο κέντρο σχεδόν του νεφελώματος με την καταπληκτική
ιδιότητα να αναβοσβήνει 30 φορές κάθε δευτερόλεπτο.
Η ύπαρξη των παράξενων αυτών άστρων είχε προβλεφθεί από τη δεκαετία ακόμη του
1930. Σύμφωνα, μάλιστα, με τις τότε εκτιμήσεις η απότομη και υπερβολικά γρήγορη
βαρυτική κατάρρευση των υλικών της καρδιάς ενός γιγάντιου άστρου θα είχε ως
αποτέλεσμα την τρομακτική συμπίεση του αστρικού κέντρου. Συγχρόνως, η έκρηξη
και η αποβολή των εξωτερικών στρωμάτων του άστρου πρέπει να θεωρείται ένα
παράλληλο και αναπόφευκτο φαινόμενο της όλης διαδικασίας της κατάρρευσης του
αστρικού πυρήνα. Μια τέτοια έκρηξη συμπιέζει τον πυρήνα του άστρου σε τέτοιο
βαθμό ώστε η ύλη από την οποία αποτελείται συμπιέζεται σε αφάνταστο βαθμό.
Κάτω από την τεράστια αυτή συμπίεση τα αρνητικά φορτισμένα ηλεκτρόνια των
χημικών στοιχείων του άστρου συγχωνεύονται με τα θετικά φορτισμένα πρωτόνια
του πυρήνα, με αποτέλεσμα τη δημιουργία νετρονίων και νετρίνων. Και ενώ τα
νετρίνα δραπετεύουν από το άστρο, μεταφέροντας μάλιστα και αρκετή από την
ενέργειά του, τα νεοσχηματισμένα νετρόνια παραμένουν εκεί και ενώνονται με τα
ήδη υπάρχοντα νετρόνια των ατομικών πυρήνων. Όλα αυτά τα νετρόνια όμως είναι
τόσο σφιχτά συμπιεσμένα, ώστε να ακουμπάνε σχεδόν το ένα με το άλλο. Αποτέλεσμα
αυτής της συμπίεσης είναι η δημιουργία μιας σφαίρας μερικών χιλιομέτρων με την
πιο λεία, «στερεή» επιφάνεια που έχει γνωρίσει ποτέ το σύμπαν. Βρισκόμαστε δηλαδή
αντιμέτωποι με ένα άστρο νετρονίων. Αν μπορούσαμε να εισχωρήσουμε βαθιά στο
κέντρο των φωτεινών αερίων που αποτελούν το Νεφέλωμα Καρκίνος, θα βρισκόμασ-
ταν αντιμέτωποι με ένα άστρο που είναι πραγματικά κάτι το αδιανόητο. Τα υλικά από
ένα άστρο νετρονίων, με μέγεθος όσο είναι το κεφάλι μιας καρφίτσας, θα «ζύγιζαν»
ένα εκατομμύριο τόνους, δέκα δηλαδή φορές περισσότερο από ένα αεροπλανοφόρο.
Για να μπορέσουμε μάλιστα να πούμε ότι πλησιάσαμε κάπως τη φανταστική πυκνό-
τητα ενός τέτοιου άστρου, τότε ολόκληρος ο σημερινός πληθυσμός του πλανήτη μας,
7,5 δηλαδή δισεκατομμύρια άνθρωποι, θα έπρεπε να συμπιέζονταν στο μέγεθος μιας
σταγόνας νερού, ενώ ένα μωρό 5 κιλών στην επιφάνεια ενός άστρου νετρονίων θα
«ζύγιζε» 50 δισεκατομμύρια κιλά!
* Του Διονύση Π. Σιμόπουλου, επίτιμου διευθυντή του Ευγενιδείου Πλανηταρίου.
ο αστρονόμος του Κινέζου αυτοκράτορα, παρατήρησε ένα νέο λαμπερό σημάδι
στον ουρανό. Η λαμπρότητά του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε το άστρο αυτό φαινόταν
στον ουρανό ακόμη και την ημέρα για τρεις ολόκληρες εβδομάδες. Σιγά-σιγά, όμως,
άρχισε να ξεθωριάζει μέχρις ότου, 21 μήνες μετά την εμφάνισή του, ο λαμπρός αυτός
«επισκέπτης» είχε πια χαθεί από τον ουρανό. Ο «επισκέπτης» αστέρας του 1054 μ.Χ.
ήταν η επιθανάτια έκρηξη ενός τεράστιου γέρικου άστρου το οποίο στα τελευταία
στάδια της ζωής του μετατράπηκε σε σουπερνόβα. Το άστρο αυτό βρισκόταν σε
απόσταση 6.300 ετών φωτός και στη μεγαλύτερή του ένταση έλαμπε με την ισχύ 500
εκατομμυρίων ήλιων. Από τη Γη ο Κινέζος αστρονόμος παρακολούθησε ένα γεγονός
που είχε συμβεί 6.300 χρόνια νωρίτερα, γύρω στο έτος 5.200 π.Χ., όταν οι Σουμέριοι
εγκαταστάθηκαν για πρώτη φορά στη Μεσοποταμία.
Στο σημείο εκείνης της έκρηξης τα σύγχρονα τηλεσκόπια μας έχουν αποκαλύψει ένα
φωτεινό νεφέλωμα που στα μικρά τηλεσκόπια του παρελθόντος έμοιαζε με κάβουρα
και γι’ αυτό ονομάστηκε Νεφέλωμα Καρκίνος. Από τη μια άκρη στην άλλη το Νεφέ-
λωμα Καρκίνος έχει διάμετρο 11 ετών φωτός ή 105 τρισεκατομμυρίων χιλιομέτρων,
που σημαίνει ότι το μέγεθός του είναι 273 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερο από την
απόσταση Γης-Σελήνης. Το νεφέλωμα αυτό συνεχώς διαστέλλεται όλο και πιο πολύ με
μια ταχύτητα που φτάνει τα 5,5 εκατομμύρια χιλιόμετρα την ώρα. Αν η διαστολή αυτή
συνεχιστεί με τον ίδιο ρυθμό, τα υπολείμματα του κατεστραμμένου αυτού άστρου θα
φτάσουν στη Γη σε 1,26 περίπου εκατομμύρια χρόνια.
Στο νεφέλωμα αυτό Κινέζοι και Ιάπωνες αστροφυσικοί ανακοίνωσαν τον περασμένο
μήνα ότι εντόπισαν πάνω από το Θιβέτ την υψηλότερης ενέργειας ακτινοβολία γ που
έχει παρατηρηθεί μέχρι τώρα. Ενέργειες δηλαδή που φτάνουν να είναι 450 τρισεκα-
τομμύρια φορές μεγαλύτερες από το ορατό φως (450 τρισεκατομμύρια ηλεκτρονιο-
βόλτ, TeV), όταν το προηγούμενο ρεκόρ δεν υπερέβαινε τα 75 TeV, ενώ συγκριτικά
η ακτινοβολία που έρχεται από τον Ήλιο έχει ενέργεια μερικών μόνο ηλεκτρονιοβόλτ.
Στο ίδιο αυτό νεφέλωμα 51 χρόνια νωρίτερα (τον Οκτώβριο του 1968), Αμερικανοί
ραδιοαστρονόμοι ανακάλυψαν έναν από τους πρώτους πάλσαρ (ένα άστρο νετρονίων
δηλαδή) που είχε τη μικρότερη μέχρι τότε παλμική περίοδο. Ήταν ένα μικροσκοπικό
άστρο 30 χιλιομέτρων στο κέντρο σχεδόν του νεφελώματος με την καταπληκτική
ιδιότητα να αναβοσβήνει 30 φορές κάθε δευτερόλεπτο.
Η ύπαρξη των παράξενων αυτών άστρων είχε προβλεφθεί από τη δεκαετία ακόμη του
1930. Σύμφωνα, μάλιστα, με τις τότε εκτιμήσεις η απότομη και υπερβολικά γρήγορη
βαρυτική κατάρρευση των υλικών της καρδιάς ενός γιγάντιου άστρου θα είχε ως
αποτέλεσμα την τρομακτική συμπίεση του αστρικού κέντρου. Συγχρόνως, η έκρηξη
και η αποβολή των εξωτερικών στρωμάτων του άστρου πρέπει να θεωρείται ένα
παράλληλο και αναπόφευκτο φαινόμενο της όλης διαδικασίας της κατάρρευσης του
αστρικού πυρήνα. Μια τέτοια έκρηξη συμπιέζει τον πυρήνα του άστρου σε τέτοιο
βαθμό ώστε η ύλη από την οποία αποτελείται συμπιέζεται σε αφάνταστο βαθμό.
Κάτω από την τεράστια αυτή συμπίεση τα αρνητικά φορτισμένα ηλεκτρόνια των
χημικών στοιχείων του άστρου συγχωνεύονται με τα θετικά φορτισμένα πρωτόνια
του πυρήνα, με αποτέλεσμα τη δημιουργία νετρονίων και νετρίνων. Και ενώ τα
νετρίνα δραπετεύουν από το άστρο, μεταφέροντας μάλιστα και αρκετή από την
ενέργειά του, τα νεοσχηματισμένα νετρόνια παραμένουν εκεί και ενώνονται με τα
ήδη υπάρχοντα νετρόνια των ατομικών πυρήνων. Όλα αυτά τα νετρόνια όμως είναι
τόσο σφιχτά συμπιεσμένα, ώστε να ακουμπάνε σχεδόν το ένα με το άλλο. Αποτέλεσμα
αυτής της συμπίεσης είναι η δημιουργία μιας σφαίρας μερικών χιλιομέτρων με την
πιο λεία, «στερεή» επιφάνεια που έχει γνωρίσει ποτέ το σύμπαν. Βρισκόμαστε δηλαδή
αντιμέτωποι με ένα άστρο νετρονίων. Αν μπορούσαμε να εισχωρήσουμε βαθιά στο
κέντρο των φωτεινών αερίων που αποτελούν το Νεφέλωμα Καρκίνος, θα βρισκόμασ-
ταν αντιμέτωποι με ένα άστρο που είναι πραγματικά κάτι το αδιανόητο. Τα υλικά από
ένα άστρο νετρονίων, με μέγεθος όσο είναι το κεφάλι μιας καρφίτσας, θα «ζύγιζαν»
ένα εκατομμύριο τόνους, δέκα δηλαδή φορές περισσότερο από ένα αεροπλανοφόρο.
Για να μπορέσουμε μάλιστα να πούμε ότι πλησιάσαμε κάπως τη φανταστική πυκνό-
τητα ενός τέτοιου άστρου, τότε ολόκληρος ο σημερινός πληθυσμός του πλανήτη μας,
7,5 δηλαδή δισεκατομμύρια άνθρωποι, θα έπρεπε να συμπιέζονταν στο μέγεθος μιας
σταγόνας νερού, ενώ ένα μωρό 5 κιλών στην επιφάνεια ενός άστρου νετρονίων θα
«ζύγιζε» 50 δισεκατομμύρια κιλά!
* Του Διονύση Π. Σιμόπουλου, επίτιμου διευθυντή του Ευγενιδείου Πλανηταρίου.
Δευτέρα, Αυγούστου 12, 2019
Ανακαλύφθηκε το απολίθωμα του μεγαλύτερου παπαγάλου...
Το απολίθωμα του μεγαλύτερου παπαγάλου που υπήρξε ποτέ στον πλανήτη μας
ανακάλυψαν παλαιοντολόγοι στη νότια Νέα Ζηλανδία.
Εκτιμάται ότι είχε ύψος σχεδόν ένα μέτρο και ζύγιζε περίπου επτά κιλά, έχοντας
υπερδιπλάσιο βάρος από τον μεγαλύτερα σήμερα γνωστό παπαγάλο «κακάπο».
Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον καθηγητή Τρέβορ Γουόρθι του Πανεπιστημίου
Φλίντερς της Αυστραλίας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολο-
γίας «Biology Letters» και το «Science», ονόμασαν τον παπαγάλο «Ηρακλής ο απρόσμενος» (Heracles inexpectatus) λόγω του απρόσμενα μεγάλου μεγέθους
του.
Αρχικά, οι ερευνητές νόμιζαν ότι έχουν να κάνουν με κάποιο είδος γιγάντιου αρχαίου
αετού, καθώς δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι κάποτε υπήρξε τόσο μεγάλος παπα-
γάλος. Το απολίθωμα βρέθηκε στο Κεντρικό Οτάγκο και χρονολογείται προ περίπου
19 εκατομμυρίων ετών. Αν και σήμερα η περιοχή είναι πολύ κρύα και γνωστή ως
μέρος για σκι, όταν ζούσε ο «Ηρακλής» το κλίμα θα ήταν υποτροπικό.
Είναι πιθανό ότι εξαιτίας του βάρους του ο «Ηρακλής» δυσκολευόταν ή και αδυνα-
ούσε να πετάξει. Η διατροφή του είναι άγνωστη. Μολονότι σήμερα οι περισσότεροι
παπαγάλοι είναι φυτοφάγοι, δεν αποκλείεται ο «Ηρακλής» -που διέθετε ένα τεράστιο
φονικό ράμφος- να ήταν επίσης σαρκοφάγος, καθώς ακόμη και σήμερα ορισμένοι
νεοζηλανδικοί παπαγάλοι τρώνε θαλασσοπούλια. Επίσης, ίσως ήταν «κανίβαλος»,
επιτιθέμενος σε άλλους παπαγάλους του είδους του για να τους φάει.
Πηγή : ΑΠΕ
ανακάλυψαν παλαιοντολόγοι στη νότια Νέα Ζηλανδία.
Εκτιμάται ότι είχε ύψος σχεδόν ένα μέτρο και ζύγιζε περίπου επτά κιλά, έχοντας
υπερδιπλάσιο βάρος από τον μεγαλύτερα σήμερα γνωστό παπαγάλο «κακάπο».
Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον καθηγητή Τρέβορ Γουόρθι του Πανεπιστημίου
Φλίντερς της Αυστραλίας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολο-
γίας «Biology Letters» και το «Science», ονόμασαν τον παπαγάλο «Ηρακλής ο απρόσμενος» (Heracles inexpectatus) λόγω του απρόσμενα μεγάλου μεγέθους
του.
Αρχικά, οι ερευνητές νόμιζαν ότι έχουν να κάνουν με κάποιο είδος γιγάντιου αρχαίου
αετού, καθώς δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι κάποτε υπήρξε τόσο μεγάλος παπα-
γάλος. Το απολίθωμα βρέθηκε στο Κεντρικό Οτάγκο και χρονολογείται προ περίπου
19 εκατομμυρίων ετών. Αν και σήμερα η περιοχή είναι πολύ κρύα και γνωστή ως
μέρος για σκι, όταν ζούσε ο «Ηρακλής» το κλίμα θα ήταν υποτροπικό.
Είναι πιθανό ότι εξαιτίας του βάρους του ο «Ηρακλής» δυσκολευόταν ή και αδυνα-
ούσε να πετάξει. Η διατροφή του είναι άγνωστη. Μολονότι σήμερα οι περισσότεροι
παπαγάλοι είναι φυτοφάγοι, δεν αποκλείεται ο «Ηρακλής» -που διέθετε ένα τεράστιο
φονικό ράμφος- να ήταν επίσης σαρκοφάγος, καθώς ακόμη και σήμερα ορισμένοι
νεοζηλανδικοί παπαγάλοι τρώνε θαλασσοπούλια. Επίσης, ίσως ήταν «κανίβαλος»,
επιτιθέμενος σε άλλους παπαγάλους του είδους του για να τους φάει.
Πηγή : ΑΠΕ
Το πρώτο ποδήλατο...
Σήμερα υπάρχουν αμέτρητα μοντέλα το καθένα με τις ιδιαιτερότητές του, σπαστά ή
αναδιπλούμενα, αγωνιστικά, πόλης, ηλεκτρικά και άλλα.
Ωστόσο το 1817 ο Karl Von Drais ο εφευρέτης του πρώτου ποδηλάτου χρησιμοποίησε
ως βασικό υλικό το ξύλο και έφτιαξε το ποδήλατο της εικόνας, χωρίς πετάλια. Έτσι οι
αναβάτες έπρεπε να σπρώχνουν με τα πόδια τους για να κινήσουν τους τροχούς.
Αργότερα βέβαια, το μοντέλο βελτιώθηκε και προσέφερε ακόμα περισσότερη άνεση
με τα πετάλια.
*Αναδημοσίευση από το antikleidi.com
αναδιπλούμενα, αγωνιστικά, πόλης, ηλεκτρικά και άλλα.
Ωστόσο το 1817 ο Karl Von Drais ο εφευρέτης του πρώτου ποδηλάτου χρησιμοποίησε
ως βασικό υλικό το ξύλο και έφτιαξε το ποδήλατο της εικόνας, χωρίς πετάλια. Έτσι οι
αναβάτες έπρεπε να σπρώχνουν με τα πόδια τους για να κινήσουν τους τροχούς.
Αργότερα βέβαια, το μοντέλο βελτιώθηκε και προσέφερε ακόμα περισσότερη άνεση
με τα πετάλια.
*Αναδημοσίευση από το antikleidi.com
Ανακάλυψη δύο ασύλητων μυκηναϊκών τάφων στη Νεμέα...
Δύο νέοι, ασύλητοι, θαλαμοειδείς τάφοι, οι οποίοι χρονολογούνται στην ύστερη
μυκηναϊκή, την περίοδο δηλαδή των μυκηναϊκών ανακτόρων (περίπου 1.400 - 1.200
π.Χ.) αποκαλύφθηκαν κατά το συστηματικό ερευνητικό πρόγραμμα της Εφορείας
Αρχαιοτήτων Κορινθίας στο μυκηναϊκό νεκροταφείο Αηδονιών Νεμέας, όπως ανα- κοινώθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού.
Ο πρώτος από τους δύο τάφους, ο οποίος διέσωζε την οροφή του θαλάμου, περιείχε
δύο πρωτογενείς ταφές και τα οστά από 14 ακόμη άτομα σε ανακομιδές. Ο δεύτερος
τάφος δεν διατηρούσε οροφή, η οποία παρουσίαζε καταρρεύσεις ήδη από τη μυκη-
ναϊκή περίοδο, μέσα και πάνω από τις οποίες διαπιστώθηκαν τρεις πρωτογενείς ταφές.
Αμφότεροι οι θαλαμοειδείς τάφοι απέδωσαν πήλινα αγγεία και ειδώλια, καθώς και
άλλα μικροαντικείμενα, όπως κομβία. Τα ευρήματα αυτά αντιπαραβάλλονται προς
τα κτερίσματα των τάφων της πρώιμης μυκηναϊκής περιόδου (περίπου 1.600 - 1.400
π.Χ.), που ερευνήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια στα Αηδόνια και περιλάμβαναν
επιτραπέζια και αποθηκευτικά αγγεία, οπλισμό και αντικείμενα γοήτρου.
Οι δύο νέοι, ασύλητοι, μυκηναϊκοί θαλαμοειδείς τάφοι στα Αηδόνια, ανοίγουν τον
δρόμο για την κατανόηση της διαχρονικής εξέλιξης της θέσης και τις σχέσεις της με
τα ανακτορικά συστήματα των όμορων περιοχών και ιδίως των Μυκηνών.
*Πηγή : ΑΠΕ
μυκηναϊκή, την περίοδο δηλαδή των μυκηναϊκών ανακτόρων (περίπου 1.400 - 1.200
π.Χ.) αποκαλύφθηκαν κατά το συστηματικό ερευνητικό πρόγραμμα της Εφορείας
Αρχαιοτήτων Κορινθίας στο μυκηναϊκό νεκροταφείο Αηδονιών Νεμέας, όπως ανα- κοινώθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού.
Ο πρώτος από τους δύο τάφους, ο οποίος διέσωζε την οροφή του θαλάμου, περιείχε
δύο πρωτογενείς ταφές και τα οστά από 14 ακόμη άτομα σε ανακομιδές. Ο δεύτερος
τάφος δεν διατηρούσε οροφή, η οποία παρουσίαζε καταρρεύσεις ήδη από τη μυκη-
ναϊκή περίοδο, μέσα και πάνω από τις οποίες διαπιστώθηκαν τρεις πρωτογενείς ταφές.
Αμφότεροι οι θαλαμοειδείς τάφοι απέδωσαν πήλινα αγγεία και ειδώλια, καθώς και
άλλα μικροαντικείμενα, όπως κομβία. Τα ευρήματα αυτά αντιπαραβάλλονται προς
τα κτερίσματα των τάφων της πρώιμης μυκηναϊκής περιόδου (περίπου 1.600 - 1.400
π.Χ.), που ερευνήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια στα Αηδόνια και περιλάμβαναν
επιτραπέζια και αποθηκευτικά αγγεία, οπλισμό και αντικείμενα γοήτρου.
Οι δύο νέοι, ασύλητοι, μυκηναϊκοί θαλαμοειδείς τάφοι στα Αηδόνια, ανοίγουν τον
δρόμο για την κατανόηση της διαχρονικής εξέλιξης της θέσης και τις σχέσεις της με
τα ανακτορικά συστήματα των όμορων περιοχών και ιδίως των Μυκηνών.
*Πηγή : ΑΠΕ
Περσείδες...
Οι Περσείδες είναι βροχή διαττόντων (μετέωρα ή πεφταστέρια όπως είναι κοινώς
γνωστά στην παράδοση). Στην πραγματικότητα δεν είναι αστέρια που «πέφτουν».
Πρόκειται για μικρά κομμάτια (μέχρι και σε μορφή σκόνης) τα οποία είναι απομει-νάρια του κομήτη Σουίφτ-Τάτλ (109P/Swift-Tuttle) και όταν εισέρχονται στην
ατμόσφαιρα της Γης με τεράστιες ταχύτητες καίγονται εξαιτίας της τριβής με την
ατμόσφαιρα μέσα σε δευτερόλεπτα. Όποια από αυτά είναι αρκετά μεγάλα ώστε να
φτάσουν στην επιφάνεια της Γης ονομάζονται μετεωρίτες, ενώ όσα είναι τόσο λαμπρά
που φαίνονται να σχίζουν τον ουρανό ονομάζονται βολίδες. Συνήθως στο μέγιστο της
βροχής πέφτει ένα μετέωρο το λεπτό. Ονομάζονται Περσείδες, επειδή το ακτινοβόλο
σημείο τους προβάλλεται στον αστερισμό Περσέα, φαίνεται δηλαδή σαν να έρχονται
από την κατεύθυνση αυτή.
Το μεγαλύτερο μέρος του υλικού αυτού από τον κομήτη Σουίφτ-Τάτλ περιπλανάται
στον διαπλανητικό χώρο εδώ και χίλια περίπου χρόνια αφότου εγκατέλειψε τον
κομήτη.
Υπάρχει ωστόσο και μία σχετικώς νέα συνιστώσα, μία λωρίδα υλικού που αποσπάσ-
θηκε από τον κομήτη το έτος 1862. Ο ρυθμός των μετεώρων όταν η Γη συναντήσει
αυτή την, πυκνή ακόμα, λωρίδα είναι πολύ υψηλότερος από ότι κατά την υπόλοιπη
βροχή.
Η αρχή της βροχής είναι ορατή από τα μέσα Ιουλίου κάθε χρόνο, με την κορύφωση
μεταξύ 9 και 14 Αυγούστου, οπότε ο ρυθμός των μετεώρων φθάνει τα 60 και πλέον
ανά ώρα. Εξαιτίας της τροχιάς του κομήτη, από την οποία εξαρτάται η θέση του
ακτινοβόλου σημείου, οι Περσείδες παρατηρούνται κυρίως να διασχίζουν το Βόρειο
Ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας.
Πηγή πληροφοριών : Βικιπαίδεια
γνωστά στην παράδοση). Στην πραγματικότητα δεν είναι αστέρια που «πέφτουν».
Πρόκειται για μικρά κομμάτια (μέχρι και σε μορφή σκόνης) τα οποία είναι απομει-νάρια του κομήτη Σουίφτ-Τάτλ (109P/Swift-Tuttle) και όταν εισέρχονται στην
ατμόσφαιρα της Γης με τεράστιες ταχύτητες καίγονται εξαιτίας της τριβής με την
ατμόσφαιρα μέσα σε δευτερόλεπτα. Όποια από αυτά είναι αρκετά μεγάλα ώστε να
φτάσουν στην επιφάνεια της Γης ονομάζονται μετεωρίτες, ενώ όσα είναι τόσο λαμπρά
που φαίνονται να σχίζουν τον ουρανό ονομάζονται βολίδες. Συνήθως στο μέγιστο της
βροχής πέφτει ένα μετέωρο το λεπτό. Ονομάζονται Περσείδες, επειδή το ακτινοβόλο
σημείο τους προβάλλεται στον αστερισμό Περσέα, φαίνεται δηλαδή σαν να έρχονται
από την κατεύθυνση αυτή.
Το μεγαλύτερο μέρος του υλικού αυτού από τον κομήτη Σουίφτ-Τάτλ περιπλανάται
στον διαπλανητικό χώρο εδώ και χίλια περίπου χρόνια αφότου εγκατέλειψε τον
κομήτη.
Υπάρχει ωστόσο και μία σχετικώς νέα συνιστώσα, μία λωρίδα υλικού που αποσπάσ-
θηκε από τον κομήτη το έτος 1862. Ο ρυθμός των μετεώρων όταν η Γη συναντήσει
αυτή την, πυκνή ακόμα, λωρίδα είναι πολύ υψηλότερος από ότι κατά την υπόλοιπη
βροχή.
Η αρχή της βροχής είναι ορατή από τα μέσα Ιουλίου κάθε χρόνο, με την κορύφωση
μεταξύ 9 και 14 Αυγούστου, οπότε ο ρυθμός των μετεώρων φθάνει τα 60 και πλέον
ανά ώρα. Εξαιτίας της τροχιάς του κομήτη, από την οποία εξαρτάται η θέση του
ακτινοβόλου σημείου, οι Περσείδες παρατηρούνται κυρίως να διασχίζουν το Βόρειο
Ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας.
Πηγή πληροφοριών : Βικιπαίδεια
Κυριακή, Αυγούστου 11, 2019
Μέδουσα Nutricula Turritopsis... Το ζώο που δεν πεθαίνει ποτέ...
Σύμφωνα με διάφορες επιστημονικές έρευνες των μεδουσών η Nutricula Turritopsis
είναι το μόνο ζώο που μπορεί να είναι αθάνατο. Πράγματι, αυτές οι μέδουσες είναι
σε θέση να πάνε πίσω στο χρόνο από τη μία φάση της ζωής σε ένα προχωρημένο
στάδιο της πρόωρης ζωής.
Η Nutricula Turritopsis είναι ένα είδος μεδουσών πολύ συγκεκριμένες. Πράγματι,
μπορεί να είναι το μόνο ζώα στον κόσμο έχουν ανακαλύψει το μυστικό της νεότητας
και της αιώνιας ζωής, μια πραγματική επανάσταση στον επιστημονικό κόσμο.
Αυτή η μέδουσα θα είναι σε θέση να αναζωογονείται μετά από ένα συγκεκριμένο
στάδιο της ζωής, δεν δίνει κανένα όριο για τη διάρκεια ζωής τους.
Η επιστημονική εξήγηση για τη μέδουσα αναφέρει ότι είναι το μόνο ζώο στον κόσμο
που μπορούν να αντιστρέψουν τη γήρανση πίσω στο χρόνο και να ανακτήσουν ολόκ-
ληρη τη δομή τους,να επιστρέψουν στην κατάσταση του πολύποδα, δηλαδή τη πρώτη
φάση της ζωής τους.
Η διαδικασία αυτή εξηγείται ιδίως από το φαινόμενο της διαφοροποίησης, πράγμα
που σημαίνει ένα είδος κυττάρων έχει μετατραπεί σε άλλο τύπο κυττάρων.
Μόνο λίγα ζώα στον κόσμο μπορούν να προκαλέσουν διαφοροποίηση, όπως η σαλα-
μάνδρα, για παράδειγμα, που μπορεί να ξαναδημιουργήσει την ουρά της, όταν τη
χάνει. Οι μέδουσες Nutricula Turritopsis έχουν την ιδιαιτερότητα να αναγεννούν
ολόκληρο το σώμα τους, εις το άπειρο. Αρκετές ερευνητικές ομάδες και επιστήμονες
μελετούν προσεκτικά το είδος για να καθορίσουν τον τρόπο που γίνεται δυνατή η
αναπαραγωγή της διαδικασίας της γήρανσης / αναζωογόνησης.
Συχνά συναντώνται σε βαθιά νερά, και δεδομένου ότι δεν μπορούν να πεθάνουν,
οι μέδουσες αναπτύσσουν επί του παρόντος την παρουσία τους στα ύδατα γύρω
από τον κόσμο, και όχι μόνο στα ύδατα της Καραϊβικής, όπου ήταν αρχικά.
Πηγή πληροφοριών : greekdivers.com
είναι το μόνο ζώο που μπορεί να είναι αθάνατο. Πράγματι, αυτές οι μέδουσες είναι
σε θέση να πάνε πίσω στο χρόνο από τη μία φάση της ζωής σε ένα προχωρημένο
στάδιο της πρόωρης ζωής.
Η Nutricula Turritopsis είναι ένα είδος μεδουσών πολύ συγκεκριμένες. Πράγματι,
μπορεί να είναι το μόνο ζώα στον κόσμο έχουν ανακαλύψει το μυστικό της νεότητας
και της αιώνιας ζωής, μια πραγματική επανάσταση στον επιστημονικό κόσμο.
Αυτή η μέδουσα θα είναι σε θέση να αναζωογονείται μετά από ένα συγκεκριμένο
στάδιο της ζωής, δεν δίνει κανένα όριο για τη διάρκεια ζωής τους.
Η επιστημονική εξήγηση για τη μέδουσα αναφέρει ότι είναι το μόνο ζώο στον κόσμο
που μπορούν να αντιστρέψουν τη γήρανση πίσω στο χρόνο και να ανακτήσουν ολόκ-
ληρη τη δομή τους,να επιστρέψουν στην κατάσταση του πολύποδα, δηλαδή τη πρώτη
φάση της ζωής τους.
Η διαδικασία αυτή εξηγείται ιδίως από το φαινόμενο της διαφοροποίησης, πράγμα
που σημαίνει ένα είδος κυττάρων έχει μετατραπεί σε άλλο τύπο κυττάρων.
Μόνο λίγα ζώα στον κόσμο μπορούν να προκαλέσουν διαφοροποίηση, όπως η σαλα-
μάνδρα, για παράδειγμα, που μπορεί να ξαναδημιουργήσει την ουρά της, όταν τη
χάνει. Οι μέδουσες Nutricula Turritopsis έχουν την ιδιαιτερότητα να αναγεννούν
ολόκληρο το σώμα τους, εις το άπειρο. Αρκετές ερευνητικές ομάδες και επιστήμονες
μελετούν προσεκτικά το είδος για να καθορίσουν τον τρόπο που γίνεται δυνατή η
αναπαραγωγή της διαδικασίας της γήρανσης / αναζωογόνησης.
Συχνά συναντώνται σε βαθιά νερά, και δεδομένου ότι δεν μπορούν να πεθάνουν,
οι μέδουσες αναπτύσσουν επί του παρόντος την παρουσία τους στα ύδατα γύρω
από τον κόσμο, και όχι μόνο στα ύδατα της Καραϊβικής, όπου ήταν αρχικά.
Πηγή πληροφοριών : greekdivers.com
GJ357d: ο πρώτος πιθανώς κατοικήσιμος εξωπλανήτης, που ανακαλύπτεται από το τηλεσκόπιο TESS...
Το τηλεσκόπιο TESS (Transiting Exoplanet Survey Satellite) της Αμερικανικής
Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA) συνεχίζει τις ανακαλύψεις του, εντοπίζοντας αυτή
τη φορά μια σχετικά κοντινή υπερ-Γη, σε απόσταση 31 ετών φωτός από τη Γη.
Μάλιστα, ο εξωπλανήτης GJ357d, στην κατεύθυνση του αστερισμού της Ύδρας,
ο οποίος έχει μέγεθος περίπου διπλάσιο του δικού μας πλανήτη και εξαπλάσια μάζα,
είναι πιθανό να διαθέτει συνθήκες φιλόξενες για ζωή, ακόμη και νερό στην επιφάνεια
του, κάτι που πάντως θα πρέπει να επιβεβαιωθεί στο μέλλον. Είναι ο πρώτος πιθανώς
κατοικήσιμος εξωπλανήτης που ανακαλύπτεται από το TESS.
Η διεθνής ομάδα επιστημόνων, που έκανε τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό
αστρονομίας και αστροφυσικής «Astronomy & Astrophysics», βρήκε ότι ο GJ357d
χρειάζεται σχεδόν 56 μέρες για μια πλήρη περιφορά γύρω από το άστρο του (αυτή
είναι η διάρκεια του έτους του), κινούμενος περίπου στο ένα πέμπτο της απόστασης
της Γης από τον Ήλιο. Η σύνθεση του είναι προς το παρόν άγνωστη.
Η Ντιάνα Κοσακόφσκι του γερμανικού Ινστιτούτου Αστρονομίας Μαξ Πλανκ στη
Χαϊδελβέργη δήλωσε ότι «ο GJ357d δέχεται περίπου την ίδια ποσότητα αστρικής
ενέργειας από το άστρο του, με αυτή που δέχεται ο Άρης από τον Ήλιο. Αν αυτός
ο πλανήτης έχει πυκνή ατμόσφαιρα, κάτι που θα χρειασθεί περαιτέρω μελέτες για
να προσδιορισθεί, θα μπορεί να παγιδέψει αρκετή θερμότητα για να ζεστάνει τον
πλανήτη και παράλληλα να επιτρέψει την ύπαρξη νερού στην επιφάνεια του».
Μαζί με τον εν λόγω εξωπλανήτη, βρέθηκαν άλλοι δύο, ο GJ357b, ένας πλανήτης
περίπου 22% μεγαλύτερος από τη Γη, ο οποίος κινείται υπερβολικά κοντά στο μητρικό
άστρο του, έχοντας θερμοκρασία περίπου 254 βαθμών Κελσίου στην επιφάνεια του
(γι’ αυτό χαρακτηρίσθηκε «καυτή Γη»), καθώς και ο GJ357c, τουλάχιστον τρεισήμισι
φορές μεγαλύτερος από τη Γη και με πιθανή θερμοκρασία 127 βαθμών, σύμφωνα με
τη NASΑ.
Οι τρεις εξωπλανήτες κινούνται γύρω από το άστρο GJ357, ένα νάνο που έχει το ένα
τρίτο του μεγέθους και της μάζας του Ήλιου μας, ενώ είναι κατά 40% ψυχρότερος.
Πηγή : nasa.gov
Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA) συνεχίζει τις ανακαλύψεις του, εντοπίζοντας αυτή
τη φορά μια σχετικά κοντινή υπερ-Γη, σε απόσταση 31 ετών φωτός από τη Γη.
Μάλιστα, ο εξωπλανήτης GJ357d, στην κατεύθυνση του αστερισμού της Ύδρας,
ο οποίος έχει μέγεθος περίπου διπλάσιο του δικού μας πλανήτη και εξαπλάσια μάζα,
είναι πιθανό να διαθέτει συνθήκες φιλόξενες για ζωή, ακόμη και νερό στην επιφάνεια
του, κάτι που πάντως θα πρέπει να επιβεβαιωθεί στο μέλλον. Είναι ο πρώτος πιθανώς
κατοικήσιμος εξωπλανήτης που ανακαλύπτεται από το TESS.
Η διεθνής ομάδα επιστημόνων, που έκανε τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό
αστρονομίας και αστροφυσικής «Astronomy & Astrophysics», βρήκε ότι ο GJ357d
χρειάζεται σχεδόν 56 μέρες για μια πλήρη περιφορά γύρω από το άστρο του (αυτή
είναι η διάρκεια του έτους του), κινούμενος περίπου στο ένα πέμπτο της απόστασης
της Γης από τον Ήλιο. Η σύνθεση του είναι προς το παρόν άγνωστη.
Η Ντιάνα Κοσακόφσκι του γερμανικού Ινστιτούτου Αστρονομίας Μαξ Πλανκ στη
Χαϊδελβέργη δήλωσε ότι «ο GJ357d δέχεται περίπου την ίδια ποσότητα αστρικής
ενέργειας από το άστρο του, με αυτή που δέχεται ο Άρης από τον Ήλιο. Αν αυτός
ο πλανήτης έχει πυκνή ατμόσφαιρα, κάτι που θα χρειασθεί περαιτέρω μελέτες για
να προσδιορισθεί, θα μπορεί να παγιδέψει αρκετή θερμότητα για να ζεστάνει τον
πλανήτη και παράλληλα να επιτρέψει την ύπαρξη νερού στην επιφάνεια του».
Μαζί με τον εν λόγω εξωπλανήτη, βρέθηκαν άλλοι δύο, ο GJ357b, ένας πλανήτης
περίπου 22% μεγαλύτερος από τη Γη, ο οποίος κινείται υπερβολικά κοντά στο μητρικό
άστρο του, έχοντας θερμοκρασία περίπου 254 βαθμών Κελσίου στην επιφάνεια του
(γι’ αυτό χαρακτηρίσθηκε «καυτή Γη»), καθώς και ο GJ357c, τουλάχιστον τρεισήμισι
φορές μεγαλύτερος από τη Γη και με πιθανή θερμοκρασία 127 βαθμών, σύμφωνα με
τη NASΑ.
Οι τρεις εξωπλανήτες κινούνται γύρω από το άστρο GJ357, ένα νάνο που έχει το ένα
τρίτο του μεγέθους και της μάζας του Ήλιου μας, ενώ είναι κατά 40% ψυχρότερος.
Πηγή : nasa.gov
Σάββατο, Αυγούστου 10, 2019
Το μόνο που μπορώ…
Το μόνο που μπορώ…
Είναι να ονειρεύομαι κυρίαρχο στον κόσμο το δίκιο…
Να ονειρεύομαι τα χέρια των παιδιών γεμάτα με λουλούδια
και μέσα στα ματάκια τους να ανθίζει το χαμόγελο.
Το μόνο που μπορώ…
Είναι να ονειρεύομαι τις εποχές που θα λένε μύθο τον πόλεμο…
Να ονειρεύομαι χαρούμενες και χαμογελαστές τις μάνες.
Το μόνο που μπορώ…
Είναι να ονειρεύομαι τα συρτάρια του μυαλού, γεμάτα με γνώσεις…
Να ονειρεύομαι ανθρώπους που θα απολαμβάνουν το νέκταρ της ζωής.
Το μόνο που μπορώ…
Είναι να αγωνίζομαι με όσα μέσα και με όλους τους τρόπους…
για να έρθουν γρηγορότερα αυτές οι εποχές του Ανθρώπου.
Το μόνο που μπορώ…
Κοσμάς Λεοντιάδης
Είναι να ονειρεύομαι κυρίαρχο στον κόσμο το δίκιο…
Να ονειρεύομαι τα χέρια των παιδιών γεμάτα με λουλούδια
και μέσα στα ματάκια τους να ανθίζει το χαμόγελο.
Το μόνο που μπορώ…
Είναι να ονειρεύομαι τις εποχές που θα λένε μύθο τον πόλεμο…
Να ονειρεύομαι χαρούμενες και χαμογελαστές τις μάνες.
Το μόνο που μπορώ…
Είναι να ονειρεύομαι τα συρτάρια του μυαλού, γεμάτα με γνώσεις…
Να ονειρεύομαι ανθρώπους που θα απολαμβάνουν το νέκταρ της ζωής.
Το μόνο που μπορώ…
Είναι να αγωνίζομαι με όσα μέσα και με όλους τους τρόπους…
για να έρθουν γρηγορότερα αυτές οι εποχές του Ανθρώπου.
Το μόνο που μπορώ…
Κοσμάς Λεοντιάδης
Ιάπωνες και Ευρωπαίοι αστρονόμοι ανακάλυψαν 39, αόρατους έως τώρα, γιγάντιους πολύ μακρινούς γαλαξίες...
Η ανακάλυψη με τη βοήθεια του τηλεσκοπίου ALMA στη Χιλή μπορεί να βοηθήσει
να ξαναγραφτεί η ιστορία της πρώιμης περιόδου του Σύμπαντος.
Αυτοί οι γαλαξίες δεν είχαν εντοπιστεί μέχρι σήμερα, επειδή δεν μπορούσε να τους
δει το οπτικό διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, καθώς το φως τους φθάνει σε μήκη
κύματος έξω από το ορατό φάσμα (υπέρυθρο). Αλλά έγιναν αντιληπτοί από το ALMA,
που «βλέπει» σε αυτό το τμήμα του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος. Οι ερευνητές, με
επικεφαλής τον αστροφυσικό Τάο Γουάνγκ του Πανεπιστημίου του Τόκιο, έκαναν τη
σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature».
Οι γαλαξίες αυτοί απέχουν δισεκατομμύρια έτη φωτός και οι αστρονόμοι τους βλέ-
πουν σήμερα όπως ήταν κατά τα πρώτα δύο δισεκατομμύρια χρόνια ζωής του
Σύμπαντος (η παρατήρηση μακρινών αντικειμένων στο Σύμπαν ισοδυναμεί με ένα
«ταξίδι» στο παρελθόν, αφού το φως τους χρειάζεται τεράστιο χρόνο για να φθάσει
στη Γη και να αποκαλύψει την ύπαρξή τους).
Καμία θεωρία για την εξέλιξη του Σύμπαντος δεν είχε προβλέψει ένα τόσο μεγάλο
αριθμό μεγάλων γαλαξιών τόσο νωρίς στη ζωή του Σύμπαντος.
Οι ερευνητές βρήκαν δεκαπλάσιους νεαρούς γαλαξίες από ό,τι περίμεναν με βάση τα
έως τώρα μοντέλα τους για το πρώιμο Σύμπαν, κάτι που σημαίνει ότι πρέπει πιθανώς
να αναθεωρήσουν τις θεωρίες τους για την παιδική ηλικία του.
Μεταξύ άλλων, ίσως είναι λανθασμένες οι εκτιμήσεις για την ποσότητα στο Σύμπαν
της «σκοτεινής» ύλης που συγκρατεί τους γαλαξίες, καθώς με βάση τις έως τώρα
εκτιμήσεις είναι απίθανο να είχαν εμφανισθεί τόσο μεγάλοι γαλαξίες στην αρχική
φάση του Σύμπαντος.
«Είναι η πρώτη φορά που ένας τόσο μεγάλος πληθυσμός μεγάλων γαλαξιών επιβε-
βαιώθηκε κατά τα πρώτα δύο δισεκατομμύρια χρόνια του ηλικίας 13,7 δισεκατομ-
μυρίων ετών Σύμπαντος. Αυτοί οι γαλαξίες ήταν προηγουμένως αόρατοι σε μας.
Η ανακάλυψή τους έρχεται σε αντίθεση με τα υπάρχοντα μοντέλα για εκείνη την
περίοδο κοσμικής εξέλιξης και θα μας βοηθήσει να προσθέσουμε μερικές λεπτομέ-
ρειες που μέχρι σήμερα λείπουν», δήλωσε ο κ. Γουάνγκ.
Πέρα από τις μελλοντικές παρατηρήσεις του ALMA, ελπίζεται ότι ο διάδοχος του
Hubble, το μεγάλο αμερικανικό διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb, θα μπορέσει
να δει και άλλους τέτοιους γαλαξίες που ήταν αόρατοι στα «μάτια» του προκατόχου
του.
Πηγές πληροφοριών : u-tokyo.ac.jp - physicsgg.me
να ξαναγραφτεί η ιστορία της πρώιμης περιόδου του Σύμπαντος.
Αυτοί οι γαλαξίες δεν είχαν εντοπιστεί μέχρι σήμερα, επειδή δεν μπορούσε να τους
δει το οπτικό διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, καθώς το φως τους φθάνει σε μήκη
κύματος έξω από το ορατό φάσμα (υπέρυθρο). Αλλά έγιναν αντιληπτοί από το ALMA,
που «βλέπει» σε αυτό το τμήμα του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος. Οι ερευνητές, με
επικεφαλής τον αστροφυσικό Τάο Γουάνγκ του Πανεπιστημίου του Τόκιο, έκαναν τη
σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature».
Οι γαλαξίες αυτοί απέχουν δισεκατομμύρια έτη φωτός και οι αστρονόμοι τους βλέ-
πουν σήμερα όπως ήταν κατά τα πρώτα δύο δισεκατομμύρια χρόνια ζωής του
Σύμπαντος (η παρατήρηση μακρινών αντικειμένων στο Σύμπαν ισοδυναμεί με ένα
«ταξίδι» στο παρελθόν, αφού το φως τους χρειάζεται τεράστιο χρόνο για να φθάσει
στη Γη και να αποκαλύψει την ύπαρξή τους).
Καμία θεωρία για την εξέλιξη του Σύμπαντος δεν είχε προβλέψει ένα τόσο μεγάλο
αριθμό μεγάλων γαλαξιών τόσο νωρίς στη ζωή του Σύμπαντος.
Οι ερευνητές βρήκαν δεκαπλάσιους νεαρούς γαλαξίες από ό,τι περίμεναν με βάση τα
έως τώρα μοντέλα τους για το πρώιμο Σύμπαν, κάτι που σημαίνει ότι πρέπει πιθανώς
να αναθεωρήσουν τις θεωρίες τους για την παιδική ηλικία του.
Μεταξύ άλλων, ίσως είναι λανθασμένες οι εκτιμήσεις για την ποσότητα στο Σύμπαν
της «σκοτεινής» ύλης που συγκρατεί τους γαλαξίες, καθώς με βάση τις έως τώρα
εκτιμήσεις είναι απίθανο να είχαν εμφανισθεί τόσο μεγάλοι γαλαξίες στην αρχική
φάση του Σύμπαντος.
«Είναι η πρώτη φορά που ένας τόσο μεγάλος πληθυσμός μεγάλων γαλαξιών επιβε-
βαιώθηκε κατά τα πρώτα δύο δισεκατομμύρια χρόνια του ηλικίας 13,7 δισεκατομ-
μυρίων ετών Σύμπαντος. Αυτοί οι γαλαξίες ήταν προηγουμένως αόρατοι σε μας.
Η ανακάλυψή τους έρχεται σε αντίθεση με τα υπάρχοντα μοντέλα για εκείνη την
περίοδο κοσμικής εξέλιξης και θα μας βοηθήσει να προσθέσουμε μερικές λεπτομέ-
ρειες που μέχρι σήμερα λείπουν», δήλωσε ο κ. Γουάνγκ.
Πέρα από τις μελλοντικές παρατηρήσεις του ALMA, ελπίζεται ότι ο διάδοχος του
Hubble, το μεγάλο αμερικανικό διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb, θα μπορέσει
να δει και άλλους τέτοιους γαλαξίες που ήταν αόρατοι στα «μάτια» του προκατόχου
του.
Πηγές πληροφοριών : u-tokyo.ac.jp - physicsgg.me
Πέμπτη, Αυγούστου 01, 2019
Α' Παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός Πόλεμος...
Σαν σήμερα... 1η Αυγούστου 1914, αρχίζει "επίσημα" ο Α' Παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός Πόλεμος. Αφορμή για την έκρηξη του πολέμου υπήρξε η δολοφονία του αρχιδούκα της Αυστροουγγαρίας Φραγκίσκου - Φερδινάνδου και της γυναίκας του από έναν Σέρβο εθνικιστή, στις 28 Ιούνη 1914. Επρόκειτο για τη μεγαλύτερη ανθρωποσφαγή έως τότε,
με 16 εκατομμύρια νεκρούς και 20 εκατομμύρια τραυματίες.
Ο πόλεμος έληξε στις 11 Νοέμβρη 1918.
με 16 εκατομμύρια νεκρούς και 20 εκατομμύρια τραυματίες.
Ο πόλεμος έληξε στις 11 Νοέμβρη 1918.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)