Δευτέρα, Οκτωβρίου 03, 2016
Το παλιό σπίτι (αυτή είναι η αγάπη μας)... (Προσωπικό video)...
Μουσική : Μάνος Χατζιδάκις.
Στίχοι : Μιχάλης Μπουρμπούλης.
Ερμηνεία : Μαρία Δημητριάδη.
Στίχοι : Μιχάλης Μπουρμπούλης.
Ερμηνεία : Μαρία Δημητριάδη.
Προς κύριο Τσίπρα και τους συν αυτόν…
Αλήθεια… μήπως μπορείτε να μου απαντήσετε όλοι εσείς οι «αριστεροί» ;
Δίχως ίχνος σεχταριστικής διάθεσης… θα ήθελα να ρωτήσω, όλους εσάς τους
«αριστερούς» κυβερνώντες, που βγάζετε βόλτα και επιδεικνύετε υπεροπτικά
την αριστεροσύνη σας δεξιά και αριστερά, αλλά την ίδια στιγμή δε διστάζετε
ακόμα και να χλευάζετε και να ειρωνεύεστε πανανθρώπινες ιδέες και ιδανικά…
Για πέστε μου αλήθεια… Ο Χρήστος Μαλτέζος, ο Δημήτρης Τατάκης, ο Μιχάλης
Μπεζαντάκος, ο Άρης Βελουχιώτης, η Ηλέκτρα Αποστόλου, ο Νίκος Μπελογιάννης,
ο Δημήτρης Μπάτσης, ο Ηλίας Αργυριάδης, ο Νίκος Καλούμενος, ο Νίκος Βαβούδης,
ο Μήτσος Παπαρήγας, ο Νίκος Πλουμπίδης, οι 200 της Καισαριανής, αλλά και εκα-
τομμύρια ακόμα επώνυμοι και ανώνυμοι κομμουνιστές και αγωνιστές της εργατικής
τάξης και του λαού μας, αλλά και όλων των λαών της Γης…
Λέτε να λοιδορήθηκαν, να κυνηγήθηκαν, να πέρασαν κακουχίες και να έδωσαν ακό-
μα και την ίδια τους τη ζωή για αυτά που εσείς τώρα υπερασπίζεστε;
Λέτε να ήθελαν απλά να δώσουν ένα άλλο «χρώμα» στον καπιταλισμό;
Λέτε να ήθελαν να «βολευτούν» εντός των πλαισίων της αστικής «δημοκρατίας»;
Σταματήστε λοιπόν να το παίζεται «οι αριστεροί»… Αριστεροί δεν είστε…
Συμβιβασμένοι «μικροαστοί επαναστάτες» είστε... «σοσιαλδημοκράτες» είστε και
τίποτα παραπάνω... «ρεφορμιστές» είστε... που εγκαταλείψατε την επαναστατική
ανατροπή του καπιταλισμού και την αντικαταστήσατε με την προσπάθεια επίτευξης μεταρρυθμίσεων μέσα στους κόλπους του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος...
Αυτό είστε... Και δικαίωμά σας να είστε… Όμως δάκτυλο δεν έχετε δικαίωμα να μας κουνάτε… και αυτό γιατί…
Η Αριστερά, είναι ταυτισμένη στα κατάβαθα της συνείδησης του λαού μας, αλλά και
όλων των λαών της Γης, με άλλα… με μεγάλα ιδανικά και αξίες, ξένα με όλα αυτά τα
«εφικτά» και ανώδυνα για το σύστημα, που εσείς σήμερα πλασάρετε και τα οποία
έχετε και την απαίτηση να ακολουθήσουμε κι εμείς…
Δε θα σας ακολουθήσουμε… Η σπορά που έριξαν οι παλιότεροι σύντροφοί μας, είναι
βαθιά, τίμια και δυνατή… είναι η σπορά των Ανθρώπων του μόχθου και της ζωής...
και θα έρθει η στιγμή που θα καρπίσει...
Κοσμάς Λεοντιάδης
Δίχως ίχνος σεχταριστικής διάθεσης… θα ήθελα να ρωτήσω, όλους εσάς τους
«αριστερούς» κυβερνώντες, που βγάζετε βόλτα και επιδεικνύετε υπεροπτικά
την αριστεροσύνη σας δεξιά και αριστερά, αλλά την ίδια στιγμή δε διστάζετε
ακόμα και να χλευάζετε και να ειρωνεύεστε πανανθρώπινες ιδέες και ιδανικά…
Για πέστε μου αλήθεια… Ο Χρήστος Μαλτέζος, ο Δημήτρης Τατάκης, ο Μιχάλης
Μπεζαντάκος, ο Άρης Βελουχιώτης, η Ηλέκτρα Αποστόλου, ο Νίκος Μπελογιάννης,
ο Δημήτρης Μπάτσης, ο Ηλίας Αργυριάδης, ο Νίκος Καλούμενος, ο Νίκος Βαβούδης,
ο Μήτσος Παπαρήγας, ο Νίκος Πλουμπίδης, οι 200 της Καισαριανής, αλλά και εκα-
τομμύρια ακόμα επώνυμοι και ανώνυμοι κομμουνιστές και αγωνιστές της εργατικής
τάξης και του λαού μας, αλλά και όλων των λαών της Γης…
Λέτε να λοιδορήθηκαν, να κυνηγήθηκαν, να πέρασαν κακουχίες και να έδωσαν ακό-
μα και την ίδια τους τη ζωή για αυτά που εσείς τώρα υπερασπίζεστε;
Λέτε να ήθελαν απλά να δώσουν ένα άλλο «χρώμα» στον καπιταλισμό;
Λέτε να ήθελαν να «βολευτούν» εντός των πλαισίων της αστικής «δημοκρατίας»;
Σταματήστε λοιπόν να το παίζεται «οι αριστεροί»… Αριστεροί δεν είστε…
Συμβιβασμένοι «μικροαστοί επαναστάτες» είστε... «σοσιαλδημοκράτες» είστε και
τίποτα παραπάνω... «ρεφορμιστές» είστε... που εγκαταλείψατε την επαναστατική
ανατροπή του καπιταλισμού και την αντικαταστήσατε με την προσπάθεια επίτευξης μεταρρυθμίσεων μέσα στους κόλπους του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος...
Αυτό είστε... Και δικαίωμά σας να είστε… Όμως δάκτυλο δεν έχετε δικαίωμα να μας κουνάτε… και αυτό γιατί…
Η Αριστερά, είναι ταυτισμένη στα κατάβαθα της συνείδησης του λαού μας, αλλά και
όλων των λαών της Γης, με άλλα… με μεγάλα ιδανικά και αξίες, ξένα με όλα αυτά τα
«εφικτά» και ανώδυνα για το σύστημα, που εσείς σήμερα πλασάρετε και τα οποία
έχετε και την απαίτηση να ακολουθήσουμε κι εμείς…
Δε θα σας ακολουθήσουμε… Η σπορά που έριξαν οι παλιότεροι σύντροφοί μας, είναι
βαθιά, τίμια και δυνατή… είναι η σπορά των Ανθρώπων του μόχθου και της ζωής...
και θα έρθει η στιγμή που θα καρπίσει...
Κοσμάς Λεοντιάδης
Δευτέρα, 3 Οχτώβρη 2016... Οι τίτλοι των ελληνικών εφημερίδων...
Τα Νέα: Το παιχνίδι των δημοσκοπήσεων
Έθνος: Ύπουλα παιχνίδια της Άγκυρας στο Αιγαίο
Η εφημερίδα των συντακτών: Χρυσωρυχείο τα μεταπτυχιακά
Ελεύθερος Τύπος: Ποιοι κλειδώνουν συντάξεις στα 60!
Kontra News: Να προσέξουν οι δικαστές. Όλες οι αντιδικίες εφοπολιστών
Έθνος: Ύπουλα παιχνίδια της Άγκυρας στο Αιγαίο
Η εφημερίδα των συντακτών: Χρυσωρυχείο τα μεταπτυχιακά
Ελεύθερος Τύπος: Ποιοι κλειδώνουν συντάξεις στα 60!
Kontra News: Να προσέξουν οι δικαστές. Όλες οι αντιδικίες εφοπολιστών
και ξένων δικάζονται στην Ελλάδα
Ελεύθερη ώρα: Γέροντας του βουνού: "Άρχισε! Να είστε έτοιμοι"
Δημοκρατία: Στραβά αρμενίζουμε!
Η Ναυτεμπορική: Σχέδια για πιο ελαστικές σχέσεις απασχόλησης
Ελεύθερη ώρα: Γέροντας του βουνού: "Άρχισε! Να είστε έτοιμοι"
Δημοκρατία: Στραβά αρμενίζουμε!
Η Ναυτεμπορική: Σχέδια για πιο ελαστικές σχέσεις απασχόλησης
Κυριακή, Οκτωβρίου 02, 2016
Κάποιοι από τους Νεάντερταλ πιθανότατα ήταν κανίβαλοι...
Σύμφωνα με νέα μελέτη που είδε τώρα τα φώτα της δημοσιότητας, κάποιοι από τους Νεάντερταλ ήταν κανίβαλοι. Η μάλλον φρικιαστική αυτή αποκάλυψη έγινε σε ένα σπή-
λαιο στο Βέλγιο, στο εσωτερικό του οποίου οι ειδικοί βρήκαν ίχνη ηθελημένης θανάτω-
σης και κατακερματισμού του πτώματος.
Όμως η αλήθεια είναι ακόμα περισσότερο εφιαλτική, διότι από τη μελέτη υποδεικνύεται
ότι οι Νεάντερταλ όχι μόνο έτρωγαν τους συντρόφους τους αλλά και έφτιαχναν εργαλεία από τα οστά τους. Τα οστά βρέθηκαν στα σπήλαια Γκογιέ στο Βέλγιο και, όπως λένε οι επιστήμονες, φέρνουν ίχνη από κοπή σαν να είχαν κατακερματιστεί με σκοπό τη βρώση.
Οπως φαίνεται, η διαδικασία ήταν επίπονη όσο και πολύπλοκη, αφού υπάρχουν αχνάρια που υποδεικνύουν την αφαίρεση του δέρματος, τον κατακερματισμό του κρέατος και, τε-λικά, την αφαίρεση του νωτιαίου μυελού. Όπως τόνισε ο συντονιστής της ερευνητικής ομάδας του γερμανικού πανεπιστημίου του Τούμπιγκεν, τα στοιχεία που συγκεντρώθη-
καν εξάγεται το ασφαλές συμπέρασμα ότι οι Νεάντερταλ ήταν κανίβαλοι.
Στο ίδιο σπήλαιο, μάλιστα, του Βελγίου βρέθηκαν και υπολείμματα ελαφιών και αλόγων,
τα οποία οι πρόγονοι του σύγχρονου ανθρώπου είχαν επεξεργαστεί με παρόμοιο τρόπο.
Δεν είναι, ωστόσο, η πρώτη φορά που βλέπουν το φως τέτοια στοιχεία. Αντιθέτως ίχνη αυτής της δραστηριότητας του Νεάντερταλ είχαν βρεθεί τόσο στην Ισπανία όσο και στη Γαλλία. Ωστόσο από τα ευρήματα στο σπήλαιο Γκογιέ φαίνεται καθαρά ότι οι Νεάντερταλ χρησιμοποιούσαν τα οστά των νεκρών τους ως εργαλεία. Eνα μηριαίο οστό και τρία οστά κνήμης χρησιμοποιούνταν για να δώσουν σχήμα στις πέτρες που κατεργάζονταν οι Νεάντερταλ, ενώ κατά παρόμοιο τρόπο χρησιμοποιούνταν και τα οστά των ζώων.
Οι Νεάντερταλ, αξίζει να σημειωθεί, ήταν πρόγονοι του σύγχρονου ανθρώπου και έζησαν στην Ευρώπη και στη Δυτική Ασία επί εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, προτού, τελικά, αφανιστούν από το πρόσωπο του πλανήτη πριν από τριάντα έως σαράντα χιλιάδες χρόνια. Η εξαφάνισή τους ακολουθήθηκε από την εμφάνιση του Homo sapiens από την Αφρική. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Homo sapiens είναι ο παππούς του σημερινού ανθρώπου.
Στοιχεία τα οποία έχουν συλλεχθεί από τους ειδικούς υποδεικνύουν ότι αυτοί οι δύο πρό-γονοί μας, ο Νεάντερταλ και ο Homo sapiens, είχαν μεταξύ τους ερωτικές συνευρέσεις,
και μάλιστα, σύμφωνα με τους ειδικούς, σε ένα ποσοστό 4% το γενετικό υλικό των σύγχ-ρονων Ευρωπαίων αλλά και των Ασιατών πιθανότατα να προέρχεται από τους Νεάντερταλ.
Κοσμάς Λεοντιάδης
Πηγή πληροφοριών : Scientific Reports
λαιο στο Βέλγιο, στο εσωτερικό του οποίου οι ειδικοί βρήκαν ίχνη ηθελημένης θανάτω-
σης και κατακερματισμού του πτώματος.
Όμως η αλήθεια είναι ακόμα περισσότερο εφιαλτική, διότι από τη μελέτη υποδεικνύεται
ότι οι Νεάντερταλ όχι μόνο έτρωγαν τους συντρόφους τους αλλά και έφτιαχναν εργαλεία από τα οστά τους. Τα οστά βρέθηκαν στα σπήλαια Γκογιέ στο Βέλγιο και, όπως λένε οι επιστήμονες, φέρνουν ίχνη από κοπή σαν να είχαν κατακερματιστεί με σκοπό τη βρώση.
Οπως φαίνεται, η διαδικασία ήταν επίπονη όσο και πολύπλοκη, αφού υπάρχουν αχνάρια που υποδεικνύουν την αφαίρεση του δέρματος, τον κατακερματισμό του κρέατος και, τε-λικά, την αφαίρεση του νωτιαίου μυελού. Όπως τόνισε ο συντονιστής της ερευνητικής ομάδας του γερμανικού πανεπιστημίου του Τούμπιγκεν, τα στοιχεία που συγκεντρώθη-
καν εξάγεται το ασφαλές συμπέρασμα ότι οι Νεάντερταλ ήταν κανίβαλοι.
Στο ίδιο σπήλαιο, μάλιστα, του Βελγίου βρέθηκαν και υπολείμματα ελαφιών και αλόγων,
τα οποία οι πρόγονοι του σύγχρονου ανθρώπου είχαν επεξεργαστεί με παρόμοιο τρόπο.
Δεν είναι, ωστόσο, η πρώτη φορά που βλέπουν το φως τέτοια στοιχεία. Αντιθέτως ίχνη αυτής της δραστηριότητας του Νεάντερταλ είχαν βρεθεί τόσο στην Ισπανία όσο και στη Γαλλία. Ωστόσο από τα ευρήματα στο σπήλαιο Γκογιέ φαίνεται καθαρά ότι οι Νεάντερταλ χρησιμοποιούσαν τα οστά των νεκρών τους ως εργαλεία. Eνα μηριαίο οστό και τρία οστά κνήμης χρησιμοποιούνταν για να δώσουν σχήμα στις πέτρες που κατεργάζονταν οι Νεάντερταλ, ενώ κατά παρόμοιο τρόπο χρησιμοποιούνταν και τα οστά των ζώων.
Οι Νεάντερταλ, αξίζει να σημειωθεί, ήταν πρόγονοι του σύγχρονου ανθρώπου και έζησαν στην Ευρώπη και στη Δυτική Ασία επί εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, προτού, τελικά, αφανιστούν από το πρόσωπο του πλανήτη πριν από τριάντα έως σαράντα χιλιάδες χρόνια. Η εξαφάνισή τους ακολουθήθηκε από την εμφάνιση του Homo sapiens από την Αφρική. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Homo sapiens είναι ο παππούς του σημερινού ανθρώπου.
Στοιχεία τα οποία έχουν συλλεχθεί από τους ειδικούς υποδεικνύουν ότι αυτοί οι δύο πρό-γονοί μας, ο Νεάντερταλ και ο Homo sapiens, είχαν μεταξύ τους ερωτικές συνευρέσεις,
και μάλιστα, σύμφωνα με τους ειδικούς, σε ένα ποσοστό 4% το γενετικό υλικό των σύγχ-ρονων Ευρωπαίων αλλά και των Ασιατών πιθανότατα να προέρχεται από τους Νεάντερταλ.
Κοσμάς Λεοντιάδης
Πηγή πληροφοριών : Scientific Reports
Μιλώ... (Μανόλης Αναγνωστάκης)...
Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών.
Για τα τελευταία κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα.
Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες.
Μιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε στους τάφους και τα σαπίζει η βροχή.
Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα.
Για τα κορίτσια που ζητιανεύουνε δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους.
Μιλώ για τις ξυπόλυτες μάνες που σέρνονται στα χαλάσματα.
Για τις φλεγόμενες πόλεις τα σωριασμένα κουφάρια στους δρόμους.
Τους μαστροπούς ποιητές που τρέμουνε τις νύχτες στα κατώφλια.
Μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα.
Για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες.
Για τα προαύλια των φυλακών και για το δάκρυ των μελλοθανάτων.
Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες
Π’ αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα βήματά Του.
Κι όταν Αυτός κουράστηκε αυτοί δεν ξαποστάσαν...
Κι όταν Αυτός τους πρόδωσε αυτοί δεν αρνηθήκαν...
Κι όταν Αυτός δοξάστηκε αυτοί στρέψαν τα μάτια...
Κι οι σύντροφοι τους φτύνανε και τους σταυρώναν...
Κι αυτοί, γαλήνιοι, το δρόμο παίρνουνε π’ άκρη δεν έχει.
Χωρίς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει.
Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους.
Μανόλης Αναγνωστάκης
Για τα τελευταία κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα.
Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες.
Μιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε στους τάφους και τα σαπίζει η βροχή.
Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα.
Για τα κορίτσια που ζητιανεύουνε δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους.
Μιλώ για τις ξυπόλυτες μάνες που σέρνονται στα χαλάσματα.
Για τις φλεγόμενες πόλεις τα σωριασμένα κουφάρια στους δρόμους.
Τους μαστροπούς ποιητές που τρέμουνε τις νύχτες στα κατώφλια.
Μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα.
Για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες.
Για τα προαύλια των φυλακών και για το δάκρυ των μελλοθανάτων.
Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες
Π’ αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα βήματά Του.
Κι όταν Αυτός κουράστηκε αυτοί δεν ξαποστάσαν...
Κι όταν Αυτός τους πρόδωσε αυτοί δεν αρνηθήκαν...
Κι όταν Αυτός δοξάστηκε αυτοί στρέψαν τα μάτια...
Κι οι σύντροφοι τους φτύνανε και τους σταυρώναν...
Κι αυτοί, γαλήνιοι, το δρόμο παίρνουνε π’ άκρη δεν έχει.
Χωρίς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει.
Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους.
Μανόλης Αναγνωστάκης
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)